ખાંડ મિલોએ બગાસનો ઉપયોગ કરીને વીજળી પણ ઉત્પન્ન કરી હતી, જેના કારણે આ ક્ષેત્ર દેશના અર્થતંત્રનું કેન્દ્ર બન્યું હતું.

જોકે, 1990 ના દાયકાની શરૂઆતમાં ઉત્પાદન ખર્ચમાં વધારો અને વૈશ્વિક ખાંડના ભાવમાં ઘટાડો થવાને કારણે ઉદ્યોગ નબળો પડવા લાગ્યો. 2002 સુધીમાં, પરિસ્થિતિ એટલી વણસી ગઈ હતી કે સરકારે 150 થી વધુ ખાંડ મિલોમાંથી 71 બંધ કરી દીધી હતી, જેના કારણે મોટા પાયે નોકરીઓ ગુમાવવી પડી હતી અને ગ્રામીણ વિસ્તારોમાં આર્થિક વિક્ષેપ પડ્યો હતો.

આજે, ક્યુબા વાર્ષિક 200,000 ટનથી ઓછું ખાંડનું ઉત્પાદન કરે છે, જે તેની સ્થાનિક જરૂરિયાત લગભગ 700,000 ટનની તુલનામાં ઘણું ઓછું છે. પરિણામે, દેશને બ્રાઝિલ, કોલંબિયા અને યુનાઇટેડ સ્ટેટ્સ જેવા દેશોમાંથી ખાંડ આયાત કરવાની ફરજ પડી છે.

આ ક્ષેત્રના પતનને કારણે જમીન અને માળખાગત સુવિધાઓનો મોટો ભાગ બિનઉપયોગી રહ્યો છે, જ્યારે એક સમયે ખાંડ મિલ પર નિર્ભર સમુદાયોમાં આર્થિક પ્રવૃત્તિમાં ઘટાડો જોવા મળ્યો છે.

તાજેતરના વર્ષોમાં, ક્યુબાની સરકારે ઉદ્યોગને પુનર્જીવિત કરવાના પ્રયાસો કર્યા છે. નિષ્ણાતો માને છે કે ઉત્પાદન ઐતિહાસિક ઊંચાઈએ પાછું ન આવી શકે, પરંતુ વિદેશી રોકાણ અને નીતિ સહાયની મદદથી તે વાર્ષિક 4-5 મિલિયન ટન સુધી પહોંચી શકે છે.

રાષ્ટ્રીય નવીનતા પરિષદ દ્વારા રજૂ કરાયેલા પ્રસ્તાવનો હેતુ નિકાસ વધારવા અને દેશના અર્થતંત્રને ટેકો આપવા માટે ખાંડ અને ઉપ-ઉત્પાદન ઉત્પાદનને વેગ આપવાનો છે, જે આ ક્ષેત્રના પુનર્નિર્માણ પર નવેસરથી ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાનો સંકેત આપે છે.