તેમણે જણાવ્યું છે કે કેવી રીતે ત્યાં પોતાની ઓળખ બચાવવા માટે તેમને પોતાના નામ સુધી બદલવા પડે છે. આ માત્ર એક વાર્તા નથી, પરંતુ તે ક્રૂર વાસ્તવિકતાનો અરીસો છે જે ત્યાંના લઘુમતીઓના રોજિંદા જીવનનો હિસ્સો બની ચૂકી છે.

ઓળખ છુપાવવાની મજબૂરી: ‘મુસ્લિમ નામ’ રાખવાનો દંશ

પાકિસ્તાનમાં રહેતા હિન્દુ પરિવારો સામે સૌથી મોટો પડકાર પોતાની સાંસ્કૃતિક અને ધાર્મિક ઓળખને બચાવી રાખવાનો છે. શરણાર્થીઓનું કહેવું છે કે તેમને ઘણીવાર પોતાના બાળકોના નામ મુસ્લિમ ધર્મના આધારે રાખવા પડે છે, જેથી શાળા, કાર્યસ્થળ કે સાર્વજનિક સ્થળોએ તેમને ભેદભાવનો સામનો ન કરવો પડે. કલ્પના કરો, એક પિતા માટે આનાથી વધુ દુઃખદ શું હોઈ શકે કે તેણે પોતાની જ મૂળ અને ઓળખને મિટાવીને બીજાના ધર્મનો મુખવટો પહેરવો પડે?

ત્યાંના કટ્ટરપંથી માહોલમાં, ‘હિન્દુ’ હોવું એ જ એક ગુનો જેવું માનવા લાગ્યા છે. સરકારી નોકરીઓથી લઈને સામાન્ય સામાજિક વ્યવહાર સુધી, દરેક જગ્યાએ તેમને બીજા દરના નાગરિક સમજવામાં આવે છે. જ્યાં સુધી તમે ભીડમાં ભળીને ઓળખ છુપાવતા રહો ત્યાં સુધી તો ઠીક છે, પરંતુ જેવી તમારી ધાર્મિક ઓળખ ઉજાગર થાય કે તરત જ તમે નફરત અને ઉત્પીડનનો આસાન શિકાર બની જાઓ છો.

દીકરીઓનું અપહરણ અને જબરદસ્તી ધર્મપરિવર્તન

પાકિસ્તાનમાં હિન્દુ છોકરીઓનું અપહરણ અને તેમનું જબરદસ્તી ધર્મપરિવર્તન ત્યાંની સૌથી કડવી સચ્ચાઈ છે. સિંધ પ્રાંતથી આવેલા સમાચાર ઘણીવાર વિચલિત કરી દે છે, જ્યાં દર મહિને ઘણી સગીર હિન્દુ છોકરીઓને અગવા કરી લેવામાં આવે છે. ત્યારબાદ તેમને જબરદસ્તી ઇસ્લામ કબૂલ કરાવવામાં આવે છે અને કોઈ મોટી ઉંમરના મુસ્લિમ વ્યક્તિ સાથે નિકાહ કરાવી દેવામાં આવે છે. સ્થાનિક પોલીસ અને પ્રશાસન ઘણીવાર મૂક પ્રેક્ષક બની રહે છે અથવા તો પ્રભાવશાળી લોકોના દબાણમાં પીડિત પરિવારની ફરિયાદ પણ નોંધતા નથી. માતા-પિતા પોતાની દીકરીઓને ઘરની બહાર મોકલતા પણ ડરે છે, કારણ કે તેમને ખબર છે કે ક્યારે તેમની દીકરીનું ભવિષ્ય છીનવાઈ જશે.

પૂજા-પાઠ અને ધાર્મિક આઝાદીનો અભાવ

ઇસ્લામિક ગણરાજ્ય પાકિસ્તાનમાં હિન્દુ મંદિરોની સ્થિતિ અત્યંત દયનીય છે. ઘણા પ્રાચીન મંદિરોને કાં તો તોડી પાડવામાં આવ્યા છે અથવા તો ઉપેક્ષાને કારણે ખંડિયેર બની ગયા છે. હિન્દુઓને સાર્વજનિક રૂપે હોળી કે દિવાળી જેવા તહેવારો મનાવવાની મંજૂરી હોતી નથી, અને જો તેઓ આવું કરવાનો પ્રયાસ કરે તો તેમને કટ્ટરપંથીઓના કોપનો ભોગ બનવું પડે છે. તેમના માટે પોતાના ઘરની અંદર પણ શાંતિથી પૂજા કરવી એક કઠિન પડકાર છે. કોઈપણ વિવાદમાં, ભલે ભૂલ ગમે તેની હોય, કાયદો હંમેશા લઘુમતી સમુદાયની વિરુદ્ધ જ ઝૂકતો જોવા મળે છે.

આર્થિક શોષણ અને શિક્ષણમાં ભેદભાવ

આર્થિક મોરચે પણ પાકિસ્તાનના હિન્દુઓ ખરાબ સ્થિતિમાં છે. તેમને ઘણીવાર ‘કાફિર’ કહીને સંબોધવામાં આવે છે અને તેમની સાથે વેપાર કરવામાં પણ અચકાય છે. સરકારી સંસ્થાઓમાં તેમના માટે પ્રગતિના રસ્તા લગભગ બંધ છે. શિક્ષણની વાત કરીએ તો, શાળાઓના પુસ્તકોમાં હિન્દુઓના ઇતિહાસ અને સંસ્કૃતિને ખૂબ જ નકારાત્મક રીતે રજૂ કરવામાં આવે છે, જેનાથી આવનારી પેઢીના મનમાં લઘુમતીઓ પ્રત્યે નફરતનું બીજ વાવવામાં આવે છે. આ માહોલમાં ઉછરેલા બાળકો જ્યારે મોટા થાય છે, ત્યારે તેઓ એ જ નફરત સમાજમાં ફેલાવે છે.

ભારતની આશા: એક બહેતર ભવિષ્યની શોધ

પાકિસ્તાનના આ પ્રતાડિત હિન્દુઓ માટે ભારત એક ‘આશાનું કિરણ’ જેવું છે. જે શરણાર્થીઓ ભારત આવે છે, તેઓ માત્ર જમીનનો ટુકડો નથી બદલતા, પરંતુ તેઓ એ ડરથી આઝાદી મેળવે છે જે તેઓ વર્ષોથી સહન કરી રહ્યા હતા. ભારતમાં તેમને પોતાની આસ્થા, પોતાની સંસ્કૃતિ અને પોતાની ઓળખ સાથે જીવવાનો જે સન્માન મળે છે, તે તેમના માટે કોઈ જન્નતથી ઓછું નથી. જોકે, ભારત આવવાનો સફર પણ સરળ નથી; ઘણીવાર તેઓ પોતાનું બધું જ ત્યાં છોડીને આવે છે.

વૈશ્વિક સમુદાયની મૌન પર સવાલ

પાકિસ્તાનના હિન્દુઓની આ વ્યથા માત્ર એક દેશની સમસ્યા નથી, પરંતુ તે માનવ અધિકારોનું એક ગંભીર ઉલ્લંઘન છે. જે રીતે ત્યાં લઘુમતીઓને નિશાન બનાવવામાં આવી રહ્યા છે, તેના પર આંતરરાષ્ટ્રીય સમુદાય અને માનવ અધિકાર સંગઠનોની મૌન મોટા સવાલો ઉભા કરે છે. એક એવો દેશ જ્યાંની પાયો સહિષ્ણુતાને બદલે નફરત પર રાખવામાં આવી હોય, ત્યાં લઘુમતીઓનું અસ્તિત્વ બચાવવું ખરેખર એક મોટી લડાઈ છે.

પાકિસ્તાનમાં રહેતા હિન્દુઓ આજે પણ એ દિવસની રાહ જોઈ રહ્યા છે જ્યારે તેઓ ડર્યા વગર, ઓળખ છુપાવ્યા વગર અને કોઈપણ દબાણ વિના પોતાની મરજીથી પોતાનો ધર્મ પાળી શકશે. પરંતુ હાલમાં, તેમની દાસ્તાન માત્ર દર્દ અને ડરની આસપાસ જ સિમિત રહી ગઈ છે. આ સમય છે કે દુનિયા આ સચ્ચાઈને ઓળખે અને ત્યાંના દમિત લઘુમતીઓના હક માટે વાત કરે.