ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಬಿಡುವಿನ ದಿನವು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೇ ಕೀಳರಿಮೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ವಿಶ್ರಮಿಸುವುದು ಆರಾಮ ನೀಡುವ ಬದಲು, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಭಾವನೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದದ್ದಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿದೆ.
​ನಾವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇವೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಅಂಕಗಳು, ಪಠ್ಯೇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಸದಾ ಕಾರ್ಯನಿರತರಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಪ್ರಶಂಸೆ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಇಂಟರ್ನ್‌ಶಿಪ್, ಪ್ರಮೋಷನ್, ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಶನ್, ಸೈಡ್ ಹಸಲ್ (ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಆದಾಯದ ಕೆಲಸ), ಫಿಟ್‌ನೆಸ್ ಗುರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ-ಸುಧಾರಣೆಯ ದಿನಚರಿಗಳಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿವೆ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆ (Productivity) ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ನಾವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತರು ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಗಳು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಏನೂ ಮಾಡದ ದಿನವು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತಪ್ಪು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಎಂದರೆ ನಾವು ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಪ್ಪು ತರಬೇತಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
​ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು (Social Media) ಮತ್ತಷ್ಟು ತುಪ್ಪ ಸುರಿದಿವೆ. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಜನರು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದು ಭಾನುವಾರದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಹೊಸ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಿರುವುದು, ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು, ಮಗದೊಬ್ಬರು ಮುಂಜಾನೆ 5 ಗಂಟೆಗೆ ಎದ್ದು ವರ್ಕೌಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಆಯ್ದ ಕ್ಷಣಗಳಷ್ಟೇ ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣವೇ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯು ಆನಂದಿಸುವ ಸಮಯವಾಗುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮ ಸಮಯವನ್ನು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇವೇ ಎಂದು ಆತಂಕಪಡುವ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ.

​ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ವಿಕೋಪಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಜನರು ಈಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯನ್ನೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವಾಗ ಏನಾದರೂ ಕಲಿಯಬೇಕು, ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಪಾಡ್‌ಕಾಸ್ಟ್ ಕೇಳಬೇಕು, ಹವ್ಯಾಸವನ್ನೂ ಹಣಗಳಿಕೆಯಾಗಿ (Monetize) ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕು ಎಂಬ 'ಉತ್ಪಾದಕ ವಿಶ್ರಾಂತಿ'ಯ (Productive Rest) ಹಪಾಹಪಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಉದ್ದೇಶ ಅಥವಾ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮೊಬೈಲ್‌ಗಳಿಗೆ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡಬೇಕು, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕು, ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಆಯಾಸವಾದಾಗ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವ ಬದಲು, ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ದಂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ನಾವು ಯಾವುದೇ ಅರ್ಹತೆ ಅಥವಾ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯವು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ನಾವು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ಉಚಿತ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ, ಆದರೆ ನಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಆ ನಿಯಮ ಅನ್ವಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯಲು ನಾವೂ ಅರ್ಹರು ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.