ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು 2008ರಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡಿತು. ಇದು ಕನ್ನಡದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು. ಒಂದು ಭಾಷೆಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ನೀಡುವಾಗ ಅದರ ಪ್ರಾಚೀನತೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾಷಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಂತಹ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಕನ್ನಡದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಚೀನ ಶಾಸನಗಳು, ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗದಂತಹ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಕೃತಿಗಳು, ಪಂಪ-ರನ್ನರ ಕಾವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಬೆಳೆದು ಬಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಂಪರೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿವೆ. ಕನ್ನಡವು ಕೇವಲ ದೈನಂದಿನ ಸಂವಹನದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ; ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ, ಕಾವ್ಯ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ಶ್ರೀಮಂತ ಭಾಷೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಮಾನ್ಯತೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.
ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಭಾಷೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಪ್ರಾಚೀನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದು, ಅವುಗಳನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದು, ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಭಾಷೆಯ ಕುರಿತು ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೂ ಇದು ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಬೇಕು.
ಕುತೂಹಲದ ಸಂಗತಿ: ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಾಚೀನತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ದಾಖಲೆಗಳು ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲ; ಕಲ್ಲಿನ ಶಾಸನಗಳು, ತಾಮ್ರಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಗಳೂ ಭಾಷೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿವೆ.