മനുഷ്യചരിത്രം മഹത്തായ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെയും നാഗരിക പുരോഗതിയുടെയും കഥ മാത്രമല്ല. അതോടൊപ്പം മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോട് കാണിച്ച ക്രൂരതകളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്.
ഇന്ന് ഒരു കുറ്റവാളിക്ക് പോലും നിയമപരമായ അവകാശങ്ങളും മനുഷ്യാവകാശ സംരക്ഷണവും ലഭിക്കുന്ന ലോകത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. എന്നാല് നൂറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് സ്ഥിതി അതായിരുന്നില്ല. ഭരണാധികാരിയുടെ കോപത്തിനോ രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റത്തിനോ മതവിരുദ്ധതയ്ക്കോ സാധാരണ കുറ്റകൃത്യങ്ങള്ക്കോ പോലും ആളുകള്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട ശിക്ഷകള് ഇന്ന് സങ്കല്പ്പിക്കാൻ പോലും പ്രയാസമാണ്. ചില ശിക്ഷകള് കുറ്റവാളിയെ കൊല്ലുക മാത്രമല്ല, ദിവസങ്ങളോളം അല്ലെങ്കില് ആഴ്ചകളോളം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന വേദനയിലൂടെ അയാളെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തകർക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയായിരുന്നു രൂപകല്പ്പന ചെയ്തിരുന്നത്.
ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധമായ ശിക്ഷകളിലൊന്നാണ് സ്കോട്ടിഷ് ദേശീയ നായകനായ വില്യം വാലസിന്റെ വധശിക്ഷ. സ്കോട്ട്ലൻഡിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ഇംഗ്ലണ്ടിനെതിരെ പോരാടിയ വാലസിനെ 1305-ല് രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തി വധിച്ചു. എന്നാല് അത് ഒരു സാധാരണ വധശിക്ഷയല്ലായിരുന്നു. ആദ്യം കുതിരകള് ഉപയോഗിച്ച് നഗരവീഥികളിലൂടെ വലിച്ചിഴച്ച് പൊതുജനങ്ങള്ക്ക് മുന്നില് അപമാനിച്ചു. തുടർന്ന് തൂക്കിലേറ്റി, പക്ഷേ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് താഴെയിറക്കി. പിന്നീട് ശരീരഭാഗങ്ങള് മുറിച്ചുമാറ്റുകയും കുടലുകള് ജീവനോടെ പുറത്തെടുക്കുകയും ഒടുവില് ശിരഛേദം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. മരണത്തിന് ശേഷവും ശരീരം നാല് ഭാഗങ്ങളായി മുറിച്ച് വിവിധ നഗരങ്ങളില് പ്രദർശിപ്പിച്ചു. രാജ്യദ്രോഹം ചെയ്താല് എന്താണ് വിധിയെന്ന സന്ദേശം ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനായിരുന്നു ഈ ക്രൂരത.
ചില ശിക്ഷകള് മരണത്തേക്കാള് അപമാനത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നല്കിയിരുന്നത്. അമേരിക്കയിലെ ചില സൈനിക ക്യാമ്പുകളില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന “റൈഡിംഗ് ദി വിറ്ല്വിൻഡ്” എന്ന ശിക്ഷ അതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു വലിയ ചുറ്റുന്ന കൂട്ടിനുള്ളില് കുറ്റവാളിയെ പൂട്ടി അതിവേഗത്തില് കറക്കുമായിരുന്നു. ഇത് പൊതുജനങ്ങളുടെ മുന്നില് നടത്തപ്പെടുകയും കുറ്റവാളിയെ പരിഹാസത്തിനും അപമാനത്തിനും വിധേയനാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് വിനോദം പോലെ തോന്നുന്ന ഈ ശിക്ഷ പലപ്പോഴും ഗുരുതരമായ പരിക്കുകള്ക്കും മാനസിക വൈകല്യങ്ങള്ക്കും കാരണമായിരുന്നു.
കരീബിയൻ പ്രദേശങ്ങളില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മറ്റൊരു ഭയാനകമായ രീതിയായിരുന്നു “ഗിബറ്റിംഗ്” അഥവാ ജീവനോടെ ഉണക്കിക്കൊല്ലല്. കുറ്റവാളിയെ ഒരു ഇരുമ്പ് കൂട്ടിലടച്ച് നിർജ്ജനമായ ചെറിയ ദ്വീപുകളില് സ്ഥാപിക്കും. ഭക്ഷണമോ വെള്ളമോ നല്കില്ല. കനത്ത ചൂടിലും സൂര്യാഘാതത്തിലും ദാഹത്തിലും ദിവസങ്ങളോ ആഴ്ചകളോ കിടന്ന് മരിക്കേണ്ടിവരും. മരണശേഷവും അസ്ഥികൂടം അതേ കൂട്ടില് തന്നെ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടും. നിയമലംഘകരെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.
ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തില് ഒരുകാലത്ത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഏറ്റവും ഭീകരമായ വധശിക്ഷകളിലൊന്നാണ് “ബ്ലോയിംഗ് ഫ്രം എ ഗണ്” അഥവാ പീരങ്കിമുന്നില് കെട്ടി വെടിവെക്കല്. കുറ്റവാളിയെ ഒരു വലിയ പീരങ്കിയുടെ വായില് കെട്ടിയിടുകയും പീരങ്കി വെടിവെക്കുകയും ചെയ്യും. പൊട്ടിത്തെറിയുടെ ആഘാതത്തില് ശരീരം പല ഭാഗങ്ങളായി ചിതറിപ്പോകും. ശരീരാവശിഷ്ടങ്ങള് പോലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തവിധം ഈ ശിക്ഷ ക്രൂരമായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് കലാപകാരികള്ക്കും രാജ്യദ്രോഹക്കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ടവർക്കുമെതിരെയാണ് ഇത് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്.
പുരാതന പേർഷ്യയില് ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊല്ലുന്ന അസാധാരണമായ ഒരു രീതിയും നിലനിന്നിരുന്നു. കുറ്റവാളിയെ ചാരം നിറച്ച അടച്ച മുറിയിലേക്ക് എറിയും. ചാരം നിരന്തരം വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തിവിടുന്ന സംവിധാനവും ഉണ്ടായിരിക്കും. ഒടുവില് ശ്വാസനാളം അടഞ്ഞ് ഇര മരിക്കും. പുറമേ വലിയ മുറിവുകളൊന്നുമില്ലെങ്കിലും മരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന അത്യന്തം വേദനാജനകമായ ഒരു രീതിയായിരുന്നു ഇത്.
ഇറ്റലിയിലെ മധ്യകാല ചരിത്രത്തില് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ശിക്ഷകളിലൊന്നാണ് “ക്വാറെസിമ”. ഇത് ഒരു ദിവസത്തെ വധശിക്ഷയല്ല, മറിച്ച് 40 ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന പീഡനപരമ്പരയായിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ശരീരത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങള് മുറിച്ചുമാറ്റുക, തൊലിയുരിക്കുക, സന്ധികള് തകർക്കുക, കണ്ണുകള് നശിപ്പിക്കുക തുടങ്ങിയ ക്രൂരതകള് നടത്തും. കുറ്റവാളി ഉടൻ മരിക്കാതെ കഴിയുന്നത്ര കാലം ജീവനോടെ തുടരുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. ചരിത്രകാരന്മാർ ഇത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ നിയമപരമായ ശിക്ഷകളിലൊന്നായി കണക്കാക്കുന്നു.
എന്നാല് എല്ലാ ശിക്ഷകളും രക്തരൂക്ഷിതമായിരുന്നില്ല. സ്കോട്ട്ലൻഡില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന “സ്റ്റൂള് ഓഫ് റിപ്പന്റൻസ്” എന്ന ശിക്ഷ സാമൂഹിക അപമാനത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. പള്ളിക്കുള്ളില് ഒരു പ്രത്യേക സ്റ്റൂളില് കുറ്റവാളിയെ ഇരുത്തി സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നില് അപമാനിക്കും. പ്രത്യേകിച്ച് ധാർമ്മിക കുറ്റകൃത്യങ്ങള് ചെയ്തതായി ആരോപിക്കപ്പെട്ടവരെയാണ് ഇത്തരത്തില് ശിക്ഷിച്ചിരുന്നത്. സമൂഹത്തില് നിന്നുള്ള അവഹേളനം തന്നെ വലിയ ശിക്ഷയാണെന്ന വിശ്വാസമായിരുന്നു ഇതിന് പിന്നില്.
ചൈനയില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന “കാങ്ഗു” എന്ന ശിക്ഷയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. കുറ്റവാളിയുടെ കഴുത്തില് ഭാരമേറിയ മരപ്പലക ഘടിപ്പിക്കും. അത് ധരിച്ച് ആഴ്ചകളോ മാസങ്ങളോ പൊതുസ്ഥലങ്ങളില് കഴിയേണ്ടിവരും. ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും മുഖം സ്പർശിക്കാനും പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ സഹായം ആവശ്യമായിരുന്നു. കുറ്റവാളിയുടെ പേര്, കുറ്റം എന്നിവ ബോർഡില് എഴുതിയിരുന്നതിനാല് സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നില് സ്ഥിരമായ അപമാനവും അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ പീഡനരീതികളിലൊന്നാണ് ഫ്രാൻസില് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന “ഗോട്ട് ടോർച്ചർ”. കുറ്റാരോപിതന്റെ കാലുകളില് ഉപ്പുവെള്ളം പുരട്ടി ഒരു ആടിനെ അതു നക്കാൻ അനുവദിക്കുമായിരുന്നു. ആദ്യം ഇത് വെറും ഇക്കിളിപോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ആടിന്റെ പരുക്കൻ നാവ് കാരണം കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞാല് അസഹനീയമായ വേദന അനുഭവപ്പെടും. മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ഈ പീഡനത്തിനൊടുവില് പലരും കുറ്റസമ്മതം നടത്തുകയായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഈ ശിക്ഷകളെക്കുറിച്ച് വായിക്കുമ്പോള് അവ ഒരു ഭീകര സിനിമയുടെ ഭാഗം പോലെയോ പുരാണകഥകളിലെ അതിശയോക്തിപരമായ വിവരണങ്ങള് പോലെയോ തോന്നാം. എന്നാല് അവയില് പലതും യഥാർത്ഥത്തില് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. മനുഷ്യാവകാശം, നിയമപരമായ സംരക്ഷണം, ന്യായമായ വിചാരണ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങള് വ്യാപകമാകുന്നതിന് മുമ്പ് അധികാരവും ഭയവും സമൂഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പ്രധാന ഉപകരണങ്ങളായിരുന്നു. അതിനാല് ശിക്ഷയുടെ ലക്ഷ്യം കുറ്റവാളിയെ തിരുത്തുകയല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ ഭയപ്പെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ ഈ ക്രൂരമായ ശിക്ഷാവിധികള് ഇന്ന് മനുഷ്യസമൂഹം എത്രമാത്രം മാറിയെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അതേസമയം, അധികാരം നിയന്ത്രണമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോള് മനുഷ്യൻ എത്രത്തോളം ക്രൂരനാകാമെന്നതിനുള്ള മുന്നറിയിപ്പായും അവ നിലകൊള്ളുന്നു. കാരണം മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ ആയുധം പലപ്പോഴും വാളോ തോക്കോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നിയമത്തിന്റെ പേരില് നടപ്പാക്കിയ ക്രൂരതകളായിരുന്നു.