2026-ലെ വേള്ഡ് ഹാപ്പിനസ് റിപ്പോർട്ട് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഗുണമേന്മയും സന്തോഷവും അളക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രധാന ആഗോള സൂചികയായി വീണ്ടും ശ്രദ്ധനേടിയിരിക്കുകയാണ്.
മൊത്ത ആഭ്യന്തര ഉല്പ്പാദനം (GDP), സാമൂഹിക പിന്തുണ, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, അഴിമതി നില, മനുഷ്യബന്ധങ്ങള് എന്നിവയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രാജ്യങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്ന ഈ റിപ്പോർട്ട്, ലോകത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളില് മനുഷ്യർ അനുഭവിക്കുന്ന ജീവിത യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ ഒരു വ്യക്തമായ ചിത്രം നല്കുന്നു. ഈ പട്ടികയുടെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന സ്ഥാനത്ത് വീണ്ടും അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ തുടരുന്നത്, ആ രാജ്യത്തിന്റെ നിലവിലെ സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഗുരുത്വം ലോകത്തിനു മുന്നില് തുറന്നുകാട്ടുന്നതാണ്.
അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ ജീവിതം ഇന്ന് സാധാരണ ജനങ്ങള്ക്ക് ഒരു നിശ്ചിതത്വമില്ലാത്ത യാത്രയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. താലിബാൻ ഭരണത്തിന്റെ കീഴില് സ്ത്രീകള്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും തൊഴില് അവസരങ്ങളും കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ പകുതിയിലധികം ആളുകളുടെ സ്വപ്നങ്ങള് തകർക്കുകയാണ്. കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ തകരുകയും, സ്ത്രീകള്ക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ജീവിതം നയിക്കാനുള്ള അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോള്, അത് മുഴുവൻ സമൂഹത്തിന്റെ മാനസികാരോഗ്യത്തെയും ബാധിക്കുന്നു. ഭയം, അനിശ്ചിതത്വം, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകള് എന്നിവയാണ് അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുന്നത്.
അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിന് പിന്നാലെ ലെബനൻ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള് ഈ പട്ടികയില് എത്തുന്നത്, യുദ്ധമോ ഭീകരസംഘർഷമോ മാത്രമല്ല, സാമ്പത്തിക തകർച്ചയും ജനങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തെ എങ്ങനെ തകർക്കാമെന്നതിന് തെളിവാണ്. കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിലായി ലെബനനില് ഉണ്ടായ കറൻസി മൂല്യനാശവും വിലക്കയറ്റവും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം ദുരിതത്തിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. മധ്യവർഗം പോലും അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന അവസ്ഥയില് എത്തിച്ചേർന്നപ്പോള്, സമൂഹത്തില് വ്യാപകമായ നിരാശയും അസ്വസ്ഥതയും വളർന്നു.
ആഫ്രിക്കൻ രാജ്യങ്ങളായ സിയറ ലിയോണ്, മലാവി എന്നിവിടങ്ങളിലെ അവസ്ഥയും അത്ര തന്നെ ആശങ്കാജനകമാണ്. സിയറ ലിയോണില് ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങള് ഇന്നും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ ബാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അഭാവം, വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യപരിപാലനവും ലഭ്യമാകാത്ത അവസ്ഥ, രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരത എന്നിവ ജനങ്ങളുടെ ദിനചര്യയെ ദുരിതത്തിലാക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, മലാവിയില് ദാരിദ്ര്യവും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ അഭാവവും വ്യാപകമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ ജനങ്ങള് ഭക്ഷണത്തിനും ആരോഗ്യപരിപാലനത്തിനും വേണ്ടി തന്നെ പോരാടേണ്ടിവരുന്ന അവസ്ഥയാണ് നിലനില്ക്കുന്നത്.
ഡെമോക്രാറ്റിക് റിപ്പബ്ലിക് ഓഫ് കോംഗോയും സിംബാബ്വെയും പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള് രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും കൊണ്ട് പിടഞ്ഞുനില്ക്കുകയാണ്. സിംബാബ്വെയില് അമിതമായ പണപ്പെരുപ്പം ജനങ്ങളുടെ സമ്പാദ്യങ്ങളെ തകർക്കുകയും, ദിനചര്യ ചെലവുകള് പോലും കൈകാര്യം ചെയ്യാനാവാത്ത അവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കോംഗോയില് നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന സംഘർഷങ്ങളും അക്രമങ്ങളും സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയെ തന്നെ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമാക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള സാഹചര്യങ്ങളില് സന്തോഷം എന്നത് ഒരു ആഡംബരമായി മാറുന്നു.
ഈ രാജ്യങ്ങളില് പൊതുവെ കാണുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രശ്നമാണ് അഴിമതി. അന്താരാഷ്ട്ര സഹായങ്ങള് പോലും പലപ്പോഴും ലക്ഷ്യബദ്ധമായ ജനവിഭാഗങ്ങളിലേക്ക് എത്താതെ പോകുന്നത് അവിടുത്തെ ദാരിദ്ര്യവും അസന്തോഷവും കൂടുതല് വഷളാക്കുന്നു. ഭരണസംവിധാനങ്ങളിലുളള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്, ജനങ്ങള്ക്കിടയില് നിരാശയും അവിശ്വാസവും വ്യാപകമാകുന്നു.
ബോട്സ്വാന പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള് പോലും ഈ പട്ടികയില് താഴ്ന്ന നിലയില് തുടരുന്നത്, സമ്പത്ത് മാത്രം സന്തോഷം ഉറപ്പാക്കുന്നില്ലെന്ന സത്യത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഉയർന്ന അസമത്വം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണവും വിദ്യാഭ്യാസവും എല്ലാർക്കും സമമായി ലഭിക്കാത്ത അവസ്ഥ എന്നിവ സമൂഹത്തില് അസന്തോഷം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. വികസനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങള് സമവായി വിതരണം ചെയ്യപ്പെടാത്തപ്പോള്, അത് സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങള് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ജനങ്ങളുടെ ജീവിത നിലവാരം താഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഈ റിപ്പോർട്ട് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന പാഠം, സന്തോഷം എന്നത് സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ ഒരു ഉപഫലമാത്രമല്ല എന്നതാണ്. സാമൂഹിക നീതി, മനുഷ്യാവകാശങ്ങള്, സമത്വം, സുരക്ഷ, മാനസികാരോഗ്യം എന്നിവയൊക്കെ ഒരുമിച്ചുള്ള സമഗ്രമായ പുരോഗതിയാണ് ഒരു സമൂഹത്തെ യഥാർത്ഥത്തില് സന്തോഷവാന്മാരാക്കുന്നത്. യുദ്ധവും ദാരിദ്ര്യവും അഴിമതിയും നിറഞ്ഞ ലോകത്തിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളില്, സന്തോഷം ഇന്നും ഒരു ദൂരസ്വപ്നമായി തുടരുകയാണ്.