Monday, 22 Jul, 2.14 am കേരളകൗമുദി

തിരുവനന്തപുരം
കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടുതീരാതെ യാത്രയായ കുട്ടിയെപ്പോലെ...

കുട്ടികളെപ്പോലെ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട് നഗരം ചുറ്റുന്നത് സുനിലിന് ഒരുപാട് പ്രിയമായിരുന്നു. ‌അത്തരം യാത്രകളുടെ കൂട്ടുപിടിച്ചാണ് ഞങ്ങളൊന്നിച്ചുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങള്‍ പലതും. ജൂലായ് 14ന് ഞങ്ങളുടെ 11-ാം വിവാഹവാര്‍ഷികമായിരുന്നു. ഏറെ നാളത്തെ ആശുപത്രി വാസത്തിനു ശേഷം, ഒരുണര്‍വിനായി അന്നും അത്തരമൊരു യാത്രയ്‌ക്ക് എന്നെ വിളിച്ചു. ശരീരത്തെ തോല്‍പ്പിക്കാന്‍ രോഗം ശ്രമിക്കുമ്ബോഴും പണ്ട് യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജില്‍ കണ്ട സമരസഖാവിന്റെ നെഞ്ചുറപ്പോടെ അദ്ദേഹമിരുന്നു.

ഞങ്ങളൊന്നിച്ച്‌ മഴ ആസ്വദിച്ച അവസാനയാത്ര. പോങ്ങുംമൂട് പള്ളിയില്‍ പോകണമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. സെവിന്‍ അച്ചന്‍ ഞങ്ങളെയും കാത്തു നില്പുണ്ടായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ അവസാന ബെഞ്ചില്‍ നിര്‍വികാരനായി അള്‍ത്താരയിലേക്കു നോക്കിയിരുന്ന സുനിലിന്റെ മുഖം എന്റെയുള്ളില്‍ അതുപോലെയുണ്ട്.

ആഗസ്റ്റ് 14ന് പെരുനാളാണ്. നിങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചു വരണമെന്ന് ഫാദര്‍ സെവിന്‍. വീട്ടിലെത്തി ഒരു ദിവസം പിന്നിട്ടപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് സംസാരിക്കാനാകാതായി. കാലുകള്‍ ബലം താങ്ങാതെയായി. പ്രതിസന്ധികളില്‍ എന്നെപ്പോലെ ഒരുപാടുപേരെ നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച കൈകള്‍ക്ക് ബലമില്ലാതെയായി.

മകന്‍ ബെവനെ കാണണമെന്നു പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാനയാത്രയില്‍ അവനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. മതപരമായ ഒരു ചടങ്ങും പാടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം നേരത്തേ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും യാക്കോബായ സഭയുടെ പുത്രനെന്ന നിലയില്‍ ആഭിജാത്യത്തോടെ വേണം അവസാനയാത്രയെന്ന് എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു. മകന്‍ ബെവാന്‍ മുഖത്ത് ശോശാപ് പുതയ്‌ക്കണമെന്നും എനിക്ക് നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു.

യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജില്‍ പഠിക്കുമ്ബോഴാണ് സുനിലിനെ ആദ്യം കാണുന്നത്. ആരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന നേതൃപാടവം. പ്രണയത്തിലായി ഇരുവരും. ജാതിയും മതവും വിലങ്ങുതീര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഇരുവഴിക്കു പിരിഞ്ഞെങ്കിലും കാലം ഞങ്ങളെ വീണ്ടും ഒന്നിപ്പിച്ചു. കലയുടെ ലോകത്തു ജീവിച്ച എന്നെ മനുഷ്യസ്നേഹം പഠിപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹമായിരുന്നു. ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തോട് ഒറ്റയ്‌ക്കു പോരാടിയ നെഞ്ചുറപ്പുള്ള സഖാവ്. തളരരുതെന്ന പാഠം അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Dailyhunt
Disclaimer: This story is auto-aggregated by a computer program and has not been created or edited by Dailyhunt. Publisher: Kerala Kaumudi
Top