നഗരത്തിലെ പ്രധാന ഹോര്‍ഡിംഗുകളിലും ബോര്‍ഡുകളിലും ബാനറുകളിലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ നേതാവിന്റെ ചിത്രം മാത്രമാണ് നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്‌രാഹുല്‍ ഗാന്ധി. ബി.ജെ.പി ഭരിക്കുന്ന, അവരുടെ ഉറച്ച കോട്ടയെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന മഹാരാഷ്ട്രയുടെ മണ്ണിലാണ് ഇത്തരമൊരു കാഴ്ചയെന്നത് ഏറെ കൗതുകകരമാണ്. സമീപകാലത്ത് കോണ്‍ഗ്രസ് വലിയ സംഘടനാ ശക്തി കാണിക്കാതിരുന്ന ഒരു നഗരത്തില്‍ രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയുടെ 'ഛാത്രോം കി ഗൂഞ്ച്' (Chhatron Ki Goonj) പരിപാടിക്ക് വേണ്ടിയാണ് കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രാദേശിക നേതൃത്വം ഇത്തരമൊരു പരസ്യം ഒരുക്കിയത്.

പ്രത്യേകിച്ച്‌ യുവതികളെയും ജെന്‍-സി (Gen Z) തലമുറയെയും ലക്ഷ്യമിട്ടായിരുന്നു ഈ പരിപാടി സംഘടിപ്പിച്ചത്. സാധാരണ രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, തികച്ചും വിപ്ലവകരമായ വാക്കുകളാണ് രാഹുല്‍ അവിടെ ഉപയോഗിച്ചത്. സ്ത്രീകള്‍ പുരുഷന്മാരുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളുടെ പേരില്‍ മാത്രം നിര്‍വ്വചിക്കപ്പെടേണ്ടവരല്ലെന്നും, അവര്‍ക്ക് സ്വന്തമായ വ്യക്തിത്വമുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. സ്ത്രീകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളെ കുറിച്ച്‌ സംസാരിച്ച അദ്ദേഹം, 'അവസരങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതും' ദൈനംദിന ജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ നേരിടുന്ന നിയന്ത്രണങ്ങളുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അക്രമമെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 'പatriarchy' അഥവാ പിതൃമേധാവിത്വത്തെ തകര്‍ക്കണമെന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ആഹ്വാനം. ഈ വാക്കുകള്‍ക്ക് അവിടെക്കൂടിയ പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ നിന്ന് വലിയ സ്വീകാര്യതയാണ് ലഭിച്ചത്.

എന്നാല്‍, രാഷ്ട്രീയ വോട്ടുകളിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ ഇതേ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വരും തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന് വോട്ട് ചെയ്യുമോ എന്നത് ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കുന്നു. കാരണം, ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തെ കയ്യിലെടുക്കുന്നതും ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വിജയിക്കുന്നതും തമ്മില്‍ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്. രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിച്ഛായ ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിലും കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന പാര്‍ട്ടിയുടേത് അതിനൊപ്പം ഉയരുന്നില്ല എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം പ്രതിച്ഛായ കൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ ജയിക്കാനാകില്ല. അടിത്തട്ടില്‍ 365 ദിവസവും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശക്തമായ സംഘടനയും കഴിവുള്ള രണ്ടാംനിര നേതൃത്വവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ വിജയം സാധ്യമാകൂ. രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയെന്ന നേതാവ് മാറുമ്പോള്‍ അതിനൊപ്പം കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന സംഘടനയും മാറേണ്ടതുണ്ട്.

പുണെയിലെ പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് തൊട്ടടുത്ത ദിവസങ്ങളില്‍ അടുത്ത വര്‍ഷം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കാനിരിക്കുന്ന മറ്റൊരു ബി.ജെ.പി ഭരണ സംസ്ഥാനമായ ഗോവയില്‍ പോയപ്പോള്‍ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പഴയ അതേ അവസ്ഥ തന്നെയാണ് അവിടെയും കണ്ടത്. ബി.ജെ.പിയെ ചെറുക്കുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം പാര്‍ട്ടിക്കുള്ളിലെ വിഭാഗീയതയിലും ഗ്രൂപ്പ് പോരിലും തലപുകയ്ക്കുന്ന നേതൃത്വം. വിശാലമായ സഖ്യങ്ങള്‍ രൂപീകരിച്ച്‌ ശക്തമായ ഒരു പോരാട്ടം കാഴ്ചവെക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ദേശീയതലത്തില്‍ ഐക്യത്തെക്കുറിച്ച്‌ സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് അത് നടപ്പിലാക്കാന്‍ പാടുപെടുന്നു.

ഇനി കോണ്‍ഗ്രസ് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്ന കര്‍ണാടകയുടെ കാര്യമെടുക്കുക. ഉപമുഖ്യമന്ത്രി ഡി.കെ. ശിവകുമാര്‍ പാര്‍ട്ടിക്കും സംഘടനയ്ക്കും വലിയ ഊര്‍ജ്ജവും ആക്രമണോത്സുകതയും നല്‍കിയിട്ടുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാല്‍ 33 അംഗങ്ങളുള്ള കര്‍ണാടക മന്ത്രിസഭയില്‍ ഒരു വനിത പോലും ഇല്ലെന്നത് വൈരുധ്യമാണ്. പുണെയില്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും പിതൃമേധാവിത്വം തകര്‍ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്ന രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയുടെ വാക്കുകള്‍ക്ക് സ്വന്തം പാര്‍ട്ടി ഭരിക്കുന്ന സംസ്ഥാനത്ത് എന്തുകൊണ്ട് വില ലഭിക്കുന്നില്ല എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഇത് പാര്‍ട്ടിയുടെ നിലപാടുകള്‍ പ്രവൃത്തിയിലേക്ക് വരുന്നില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലും സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമല്ല. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അടുത്തിരിക്കുന്ന പഞ്ചാബില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് ഇന്നും കടുത്ത വിഭാഗീയതയില്‍ ഉഴലുകയാണ്. പാര്‍ട്ടിയുടെ ഭൂരിഭാഗം ഭരണഘടനാ ഘടനകളും ഇന്നും പുരുഷാധിപത്യത്തിന് കീഴിലാണ്. യുവാക്കള്‍ക്ക് അര്‍ഹമായ സ്ഥാനം നല്‍കാന്‍ പാര്‍ട്ടി ഇന്നും പരാജയപ്പെടുന്നു. 2022-ല്‍ നടന്ന ഉദയ്പൂര്‍ ചിന്തന്‍ ശിബിരത്തില്‍ 50 വയസ്സിന് താഴെയുള്ളവര്‍ക്ക് 50 ശതമാനം സംഘടനാ ചുമതലകള്‍ നല്‍കുമെന്നും, ദളിത്-ആദിവാസി-ഒ.ബി.സി വിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും സ്ത്രീകള്‍ക്കും മുന്‍ഗണന നല്‍കുമെന്നും വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഈ വാഗ്ദാനങ്ങള്‍ എത്രത്തോളം പ്രാവര്‍ത്തികമായി എന്നത് ചോദ്യചിഹ്നമാണ്.

ഇത് കേവലം കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ പ്രശ്‌നമല്ല, മറിച്ച്‌ പാര്‍ട്ടിയുടെ വിശ്വസനീയതയുടെ പ്രശ്‌നമാണ്. നരേന്ദ്ര മോദിയും അമിത് ഷായും നയിക്കുന്ന ശക്തമായ ബി.ജെ.പി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യന്ത്രത്തിനെതിരെ പോരാടാന്‍ പ്രസംഗങ്ങള്‍ മാത്രം പോരാ. യുവതലമുറയുടെ തൊഴിലില്ലായ്മ, അസമത്വം, പരീക്ഷാ ചോര്‍ച്ചകള്‍ എന്നിവയോട് രാഹുല്‍ ഗാന്ധി കാണിക്കുന്ന പ്രതിബദ്ധത അഭിനന്ദനാര്‍ഹമാണ്. എന്നാല്‍ രാഹുല്‍ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ആശയങ്ങളോടൊപ്പം ഓടിയെത്താന്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന സംഘടനയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം പ്രതിച്ഛായ കൊണ്ട് തിരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ ജയിക്കാനാകില്ല. അടിത്തട്ടില്‍ 365 ദിവസവും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ശക്തമായ സംഘടനയും കഴിവുള്ള രണ്ടാംനിര നേതൃത്വവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ വിജയം സാധ്യമാകൂ. രാഹുല്‍ ഗാന്ധിയെന്ന നേതാവ് മാറുമ്പോള്‍ അതിനൊപ്പം കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന സംഘടനയും മാറേണ്ടതുണ്ട്. അങ്ങനെ ചെയ്യാത്ത പക്ഷം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയിലും റാലികളിലും ഉണ്ടാകുന്ന പിന്തുണ ബൂത്തുതലത്തില്‍ വോട്ടുകളായി മാറില്ല. പഴയ കോണ്‍ഗ്രസിനെയും വെച്ചുകൊണ്ട് 'പുതിയ ഇന്ത്യയെ' ജയിക്കാനാകില്ലെന്നതാണ് രാഹുല്‍ ഗാന്ധിക്കും കോണ്‍ഗ്രസിനും മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി.

Emerging Leadership Style and Organisational Realities

Rahul Gandhi's recent political positioning-demonstrated at his 'Chhatron Ki Goonj' event in Pune-reflects a distinct shift toward directly addressing the anxieties, career aspirations, and societal constraints faced by India's Gen Z and young women. By championing themes of female independence and challenging patriarchal structures, he has successfully resonated with a younger demographic on narrative grounds. However, a significant gap remains between generating audience enthusiasm and translating it into electoral success. Across various states, the broader Congress organization continues to lag behind its leader's vision, burdened by persistent factional rivalries, leadership friction, and a failure to implement structural promises like assigning 50% of organizational roles to leaders under 50.

The Contrast Between Messaging and Governance

The party's ongoing struggle to "walk the talk" raises critical questions regarding its political credibility. Despite progressive national rhetoric, operational realities tell a different story-evidenced by the absence of female representation in Congress-governed Karnataka's 33-member cabinet and deep internal divisions in election-bound states like Goa and Punjab. Fighting a formidable electoral machine like the BJP requires more than high-profile speeches and a reinvention of "Brand Rahul"; it demands a reliable second line of leadership and a active, year-round booth-level infrastructure. Ultimately, unless the legacy structures of the "Old Congress" transform alongside its modern narrative, the party risks winning narrative battles on social media while losing key battles at the polling booth.