ഈയടുത്ത് ഇന്ത്യയില്‍ നടന്നതും ഇപ്പോള്‍ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ സമരങ്ങളിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചുനോക്കൂ. എവിടെ ഫ്രെയിം വെച്ചാലും അവിടെയൊരു പെണ്ണുണ്ടാകും!
പോലീസ് വാഹനത്തിനു മുന്നില്‍ നെഞ്ചുവിരിച്ച്‌ വഴിതടയുന്നിടത്ത്, സമരക്കാർക്കുനേരെ പോലീസ് അതിക്രമം നടക്കുമ്പോള്‍ അവർക്ക് കൈത്താങ്ങായി മാറുന്നിടത്ത്, അധികാരത്തിന്റെ മർദനയന്ത്രങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഭയപ്പെടാതെ മുഷ്ടി ചുരുട്ടി നില്‍ക്കുന്നിടത്ത്, അവിടെയൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങളാണ്! സ്വന്തം പണമെടുത്ത് ഭക്ഷണം വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നവർ, ദാഹിക്കുന്നവർക്ക് വെള്ളമെത്തിക്കുന്നവർ, സമരപ്പന്തലില്‍ അടുപ്പുകൂട്ടി നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് അന്നമൊരുക്കുന്നവർ, പാട്ടുപാടി സമരത്തിന് തീപിടിപ്പിക്കുന്നവർ, മുദ്രാവാക്യങ്ങളിലൂടെ അധികാരത്തിന്റെ സമാധാനം കെടുത്തുന്നവർ. പല പ്രായത്തിലുള്ള, പല ജീവിതാനുഭവങ്ങളില്‍നിന്ന് വന്ന സ്ത്രീകള്‍ തെരുവുകളെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തുറന്ന വേദികളാക്കി മാറ്റുകയാണ്. എന്നാല്‍ അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തെ കരുതലിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും ധീരതയുടെയും കഥയായി മാത്രം ചുരുക്കിക്കാണരുത്. അതിനപ്പുറം, അതൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമാണ്. ചരിത്രം പുരുഷന്മാർ മാത്രം എഴുതുകയും സ്ത്രീകള്‍ അതിന്റെ പിന്നണിയില്‍നിന്ന് കൈയടിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട കാലം അവസാനിക്കുകയാണെന്ന പ്രഖ്യാപനം!
സ്ത്രീകള്‍ സമരത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുക മാത്രമല്ല, സമരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം നിർണയിക്കുകയും നേതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കുകയും വേണം. അവർ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍ ഏറ്റുവിളിക്കുന്നവർ മാത്രമല്ല; എന്ത് മുദ്രാവാക്യം ഉയരണം, ആരോടാണ് ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടത്, ഏത് അനീതിക്കെതിരെയാണ് പോരാട്ടം മുന്നോട്ടുപോകേണ്ടത് എന്നൊക്കെ നിർണയിക്കുന്നവരാണ്. അവർ സമരത്തിന് ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന കൈകള്‍ മാത്രമല്ല; സമരത്തിന്റെ ദിശ നിർണയിക്കുന്നവരും രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കുന്നവരുമാണ്. സമരത്തിന്റെ ഊർജം നിലനിർത്താൻ സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനവും കരുതലും ആവശ്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍, ആ സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വം പങ്കിടേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് മടിക്കുന്നത്? തെരുവില്‍ സ്ത്രീകളെ വേണം, സമരത്തിന്റെ ജനപങ്കാളിത്തം വർധിപ്പിക്കാൻ സ്ത്രീകളെ വേണം, അധികാരത്തിന്റെ അതിക്രമങ്ങളെ ചെറുക്കാൻ സ്ത്രീകളെ വേണം; പക്ഷേ സംഘടനകളുടെ തലപ്പത്തും തീരുമാനമെടുക്കുന്ന വേദികളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദിശ നിർണയിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലും അവർക്ക് തുല്യമായ അധികാരം നല്‍കാൻ എത്രപേർ തയ്യാറാണ്?
സ്ത്രീകളുടെ പോരാട്ടവീര്യം ആഘോഷിക്കുകയും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ മടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നിടത്ത് പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയം പാതിവഴിയിലാണ്. സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കൈയടികള്‍ മാത്രം പോരാ; അധികാരം കൂടി വേണം. വേദിയില്‍ ഇടം മാത്രം പോരാ; തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള അവകാശവും വേണം. സമരത്തിന്റെ മുൻനിരയില്‍ നില്‍ക്കാനുള്ള അവസരം മാത്രം പോരാ; സമരത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും മാർഗവും നിർണയിക്കാനുള്ള അധികാരവും വേണം. സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനത്തെയും ത്യാഗത്തെയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയശേഷം നേതൃത്വത്തിന്റെ അധികാരം പുരുഷന്മാരില്‍ത്തന്നെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം എത്രകാലം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പേരില്‍ മുന്നോട്ടുപോകും? സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം ആഘോഷിക്കുന്നതിലല്ല, അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും നിർണയാധികാരവും അംഗീകരിക്കുന്നതിലാണ് യഥാർഥ പുരോഗമന രാഷ്ട്രീയം.
നിങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷയാണ്! നിങ്ങള്‍ ഝാൻസി റാണിമാരാണ്! പക്ഷേ, നിങ്ങളെ വീരനായികമാരെന്ന് വിളിച്ച്‌ ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിലും പ്രതിമകളിലും ഒതുക്കിവെക്കാനല്ല ഈ വാക്കുകള്‍. വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം നയിക്കേണ്ടവരാണ് നിങ്ങള്‍. സമരങ്ങളെ നയിക്കണം, സംഘടനകളെ നയിക്കണം, ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യണം, പൊതുനയങ്ങള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും അധികാരത്തിന്റെ മുൻഗണനകള്‍ നിർണയിക്കുന്നതിലും നിർണായക പങ്കാളികളാകണം. സ്ത്രീകളുടെ വിമോചനം എന്നത് പുരുഷന്മാർ നയിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കും ഒരു കസേര നല്‍കുക മാത്രമല്ല; രാഷ്ട്രീയം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടണം, അധികാരം എങ്ങനെ പങ്കിടണം, സമൂഹം എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുപോകണം എന്നതില്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് തുല്യമായ നിർണയാധികാരം ഉറപ്പാക്കുക കൂടിയാണ്. സ്ത്രീകള്‍ തെരുവിലിറങ്ങുമ്പോള്‍ അധികാരം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അവർ നേതൃത്വത്തിലേക്ക് വരുമ്പോള്‍ അധികാരത്തിന്റെ ഘടനതന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കാരണം, സ്ത്രീകളുടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വം എന്നത് നേതൃത്വസ്ഥാനങ്ങളില്‍ കുറച്ചുപേരെക്കൂടി ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കണക്കെടുപ്പല്ല; ആരാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്, ആരുടെ ശബ്ദമാണ് കേള്‍ക്കപ്പെടുന്നത്, ആരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണ് നയങ്ങളായി മാറുന്നത് എന്നതിനെ പുനർനിർണയിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ്.
അതുകൊണ്ട്, സമരങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങളില്‍ സ്ത്രീകളുടെ സാന്നിധ്യം കണ്ട് ആഹ്ലാദിക്കുന്നതിനപ്പുറം നാം ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തണം: സമരത്തിന്റെ തെരുവില്‍ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഈ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് സമരത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിലും തുല്യമായ സ്ഥാനം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ? ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താതെ സ്ത്രീശാക്തീകരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ പ്രസംഗങ്ങള്‍ പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. സ്ത്രീകളുടെ ധൈര്യത്തെ വാഴ്ത്തുകയും അവരുടെ നേതൃത്വത്തെ ഭയക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പ് അവസാനിക്കണം. അവരുടെ ശബ്ദം ഉയരട്ടെ, അവരുടെ മുഷ്ടികള്‍ ചുരുളട്ടെ, അവരുടെ ചുവടുകള്‍ ഒന്നിക്കട്ടെ, അവരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സാധ്യതകള്‍ തുറക്കട്ടെ. സ്ത്രീകള്‍ ചരിത്രത്തിന്റെ അരികുകളില്‍നിന്ന് കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് നടന്നുകയറുക മാത്രമല്ല, ചരിത്രത്തിന്റെ ഗതി നിർണയിക്കുന്നവരായി മാറുകയും വേണം. നിങ്ങള്‍ സമരത്തിന്റെ കരുത്ത് മാത്രമല്ല; സമരത്തിന്റെ നേതൃത്വമാണ്. നിങ്ങള്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പങ്കാളികള്‍ മാത്രമല്ല; രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ദിശ നിർണയിക്കുന്നവരാണ്. നിങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷയാണ്, നിങ്ങള്‍ പ്രതിരോധമാണ്, നിങ്ങള്‍ മാറ്റത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയമാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെ മുൻനിരയില്‍നിന്ന് അധികാരത്തിന്റെ നേതൃത്വത്തിലേക്കുള്ള നിങ്ങളുടെ യാത്ര തുടരട്ടെ!