भारतीय हवाई दलात काही काळ सेवा बजावल्यानंतर, १९७३ मध्ये ते विवेकानंद केंद्राच्या पूर्णवेळ कार्यकर्त्यांच्या पहिल्या तुकडीत सामील झाले होते.

त्यांना श्रद्धांजली वाहताना विवेकानंद शिला स्मारक आणि विवेकानंद केंद्र, कन्याकुमारी यांनी म्हटले आहे की, त्यांचे जीवन हे 'कर्मयोगी' जीवनाचे उत्तम उदाहरण होते. विवेकानंद केंद्राचे एका 'जिवंत स्मारकात' रूपांतर करण्याच्या एकनाथ रानडे यांच्या स्वप्नाला साकार करण्यासह भारतमातेच्या सेवेसाठी त्यांनी स्वतःला समर्पित केले. एकनाथजींच्या आवाहनातून प्रेरणा घेऊन त्यांनी आपले प्रशिक्षण पूर्ण केले.

केंद्राने दिलेल्या माहितीनुसार, त्यानंतर ते 'सूर्योदयाची भूमी' असलेल्या अरुणाचल प्रदेशात कार्यरत होते. त्या काळात हे राज्य १९६२ च्या भारत-चीन युद्धाच्या परिणामांमधून सावरत होते. तिथे त्यांनी शिक्षणाच्या माध्यमातून ज्ञानाचा प्रसार केला आणि 'मानव निर्माण व राष्ट्र निर्माण' हे विवेकानंद केंद्राचे एकमेव ध्येय पुढे नेले.

अरुणाचल प्रदेशात शिक्षण क्षेत्रातील त्यांच्या अग्रगण्य कार्याची दखल घेऊन, राज्य सरकारने २०१४ मध्ये त्यांना त्यांच्या उत्कृष्ट सेवेबद्दल सन्मानित केले. त्यांचे जीवन हे एका 'कर्मयोग्या'चे उत्तम उदाहरण आहे. 'विवेकानंद केंद्रा'चे एका 'जिवंत स्मारकात' रूपांतर करण्याच्या एकनाथ रानडे यांच्या स्वप्नाला साकार करण्यासाठी आणि 'भारत माते'च्या सेवेसाठी त्यांनी स्वतःला समर्पित केले.

---------------

हिंदुस्थान समाचार / सुधांशू जोशी