संत्या, बाबा आणि कुश्या या तीन जिगरी मित्रांना मिळालेली मोफत गोवा ट्रिप ही कथेची सुरुवात आहे. मात्र एका अतिरिक्त तिकिटामुळे त्यांच्या आयुष्यात प्रवेश होतो 'मामा'चा (अंकुश चौधरी) आणि इथून पुढे चित्रपट अक्षरशः वेग पकडतो. साध्या वाटणाऱ्या कथेला लेखक राहुल आवटे, कुशल बद्रिके आणि दिग्दर्शक विजू माने यांनी अनपेक्षित वळणांनी अशी सजवली आहे, की प्रेक्षक सतत पुढच्या प्रसंगाची वाट पाहत राहतो.

पटकथा हा चित्रपटाचा सर्वात रंजक आणि तितकाच धाडसी भाग आहे. सुरुवातीला काही प्रसंग आणि पात्रांची ये-जा थोडी गोंधळात टाकणारी वाटते; मात्र हा गोंधळच पुढे कथानक उलगडत जातो, तसं महत्त्वाची भूमिका बजावतो. पटकथेतील वेगवेगळे धागे हळूहळू एकत्र येतात आणि कथा स्वच्छ, नीटनेटकी स्वरूपात समोर उभी राहते. विजू माने यांचा दिग्दर्शक म्हणून असलेला अनुभव प्रत्येक फ्रेममध्ये जाणवतो. स्वतःच्या उपस्थितीसोबत मराठी सिनेसृष्टीतील इतर प्रथितयश-प्रस्थापित दिग्दर्शकांनाही सिनेमात वास्तव आणि काल्पनिकतेच्या सीमारेषेवर उभं करत मनोरंजक पद्धतीनं वापरलं आहे. तसंच मराठी चित्रपटसृष्टीतील अनेक लोकप्रिय चित्रपट, त्यातील व्यक्तिरेखा आणि गाजलेले संवाद, प्रसंग यावरील हलक्याफुलक्या पॅरडीज चित्रपटभर जागोजागी पेरल्या आहेत. त्या केवळ संदर्भ म्हणून न येता कथानकाचा भाग बनतात. त्यामुळे मराठी सिनेमाचा नियमित प्रेक्षक अनेक प्रसंगांना दाद देत हसताना दिसतो.

चित्रपटाची ताकद कलाकारांच्या 'अॅक्शन-रिअॅक्शन' मध्ये आहे. अंकुश चौधरीचा 'मामा' हा चित्रपटाचा आत्मा आहे. त्यांच्या एन्ट्रीपासून पडद्यावर वेगळीच ऊर्जा निर्माण होते. त्याच्या संवादफेकीतला सहजपणा आणि प्रसंगानुसार बदलणारी देहबोली प्रेक्षकांना खिळवून ठेवते. संतोष जुवेकरचा संत्या, अभिजित चव्हाणचा बाबा आणि कुशल बद्रिकेचा कुश्या ही तिकडी चित्रपटाला आवश्यक असलेली मैत्रीची ऊब आणि विनोदाची धार देते. त्यातही कुशल बद्रिकेच्या टायमिंगमुळे अनेक प्रसंगांना अतिरिक्त रंग चढतो. तो. नेहा खान, रुचिरा जाधव आणि विदुला चौगुले यांनी आपल्या भूमिका कथानकाच्या गरजेनुसार साकारल्या आहेत. विशेष उल्लेख करावा लागेल तो महेश मांजरेकर, प्रवीण तरडे, मकरंद अनासपुरे, सचिन गोस्वामी, अवधूत गुप्ते, संजय जाधव आणि सिद्धार्थ जाधव यांच्या पाहुण्या भूमिकांचा. या उपस्थिती केवळ 'स्टार व्हॅल्यू' साठी नाहीत; त्या योग्य ठिकाणी येतात आणि चित्रपटाच्या 'फिल्मी' विश्वाला अधिक रंगतदार बनवतात.

शब्बीर नाईक यांचं छायांकन हा चित्रपटाचा आणखी एक मजबूत पैलू आहे. गोव्याचे समुद्रकिनारे, रस्ते, निसर्ग आणि गोंधळलेली पाठलागाची दृश्यं त्यांनी विविध कोनांतून उत्तमपणे टिपली आहेत. प्रत्येक फ्रेममध्ये दृश्यात्मक आकर्षण जाणवतं. जयंत जठार यांचं संकलन 'क्रिस्पी' आहे. पटकथेला मिळालेली 'एआय' दृश्यांची जोड पडद्यावर गंमत आणते. अवधूत गुप्ते यांचं संगीत आणि अनुराग गोडबोले यांचं पार्श्वसंगीत प्रसंगांना आवश्यक ती ऊर्जा देतात. विशेषतः विनोदी आणि पाठलागाच्या प्रसंगांमध्ये संगीताची साथ चित्रपटाचा टेम्पो वाढवते. संवाद हे या चित्रपटाचं आणखी एक बलस्थान आहे. अनेक संवाद टाळ्या आणि हास्य मिळवतात; पण ते 'स्ट्रगलर साला' या वेब सीरिज सारखे शाब्दिकदृष्ट्या 'कंबरे' खाली घसरत नाहीत.

'मामाच्या गोव्याला जाऊया' हा केवळ गोवा ट्रिपवर गेलेल्या मित्रांचा चित्रपट नाही; तो मराठी सिनेमावर प्रेम करणाऱ्या प्रेक्षकांसाठी तयार केलेला एक 'फिल्मी'पट आहे. मैत्री, गोंधळ, पळापळ, सस्पेन्स, विनोद आणि 'मराठी चित्रपटसृष्टी'ला दिलेला हलकाफुलका 'ट्रिब्युट' यांचा हा सुरेख संगम आहे. पटकथेतील काही गुंतागुंती असूनही दिग्दर्शन, अभिनय, संवाद आणि तांत्रिक बाजूंच्या जोरावर चित्रपट मनोरंजनाचा दर्जा कायम राखतो. मोठ्या पडद्यावर मित्रांसोबत बसून मनमुराद हसण्यासाठी आणि मराठी सिनेमातील अनेक संदर्भ नव्यानं अनुभवण्यासाठी! असं म्हणायला हरकत नाही की, 'दोस्तीची पळापळ पाहूया, मामाच्या फिल्मला जाऊया!'

सिनेमा : मामाच्या गोव्याला जाऊया