ऋषींच्या सभेत गंभीर शांतता पसरलेली होती. सर्व मुनी अग्नीच्या सभोवताल बसले होते, सुतजीकडे एकाग्रचित्ताने पाहत होते. त्यांच्या हृदयात एकच जिज्ञासा होती ती म्हणजे त्या अद्भुत घटनेचे रहस्य जाणून घेणे ज्यामध्ये एक मृत बालक पुन्हा जिवंत झाला होता.
नारदजी नम्रतेने म्हणाले, "हे प्रभू! त्या तपस्वी ब्राह्मण सुदेवाला भगवान विष्णुने काय उत्तर दिले?कृपा करून विस्ताराने सांगा."
सूतजींनी मंद स्मितहास्याने कथा सुरू केली, "हे मुनीं! जेव्हा सुदेव ब्राह्मणाने आपला मनातील भाव हरीसमोर व्यक्त केला, तेव्हा भक्तवत्सल भगवान विष्णु अत्यंत प्रसन्न झाले. त्यांची वाणी अमृताप्रमाणे मधुर होती.
भगवान म्हणाले, "हे द्विजराज! तुम्हाला माहिती नाही का की तुम्ही किती महान कार्य केले आहे? हा पुरुषोत्तम मास जो आम्हाला अतिशय प्रिय आहे हा त्याचाच तर परिणाम आहे. तुम्ही शोकात बुडाले होते, परंतु तुमच्याकडून नकळतपणे या महिन्याचे व्रत आणि तप झाले."
एक महिना तुम्ही अन्न घेले नाही. तो उपवास घडला. पावसामुळे तुम्ही दिवसातून तीन वेळा स्नान केले, तुम्ही पवित्र झाला. शोकात बुडून राहून तुम्ही संसारापासून विरक्तता घेतली, ती देखील तपश्चर्या होती.
हे ब्राह्मण! या पुरुषोत्तम माहात्म्याचा परिणाम इतका महान आहे की, जर कोणी एक दिवसही व्रत केले, तर त्याचे अनंत पाप नष्ट होतात. देवता सुद्धा त्याच्या महात्म्याला वंदन करतात.
विष्णूंच्या या वचनांनी सुदेवच्या हृदयात आश्चर्य आणि श्रद्धेचा महासागर उठला. त्याला समजले की, जे काही झाले, ते फक्त हरीच्या कृपेने आणि पुरुषोत्तम माहात्म्यानेच शक्य झाले.
यानंतर भगवान विष्णूंनी गरुडावरून स्वर्गाकडे प्रस्थान करीत वैकुंठाला गेले.
सुदेव ब्राह्मण आणि त्याची पत्नी गौतमी आपल्या पुत्र शुकदेवला पुनः जीवित पाहून खूप आनंदित झाले. त्यांचे घर जे शोकाने भरलेले होते आता आनंद आणि कृतज्ञतेने भरून गेले.
सुदेव मनोमन म्हणाला, "मी अज्ञानाने या महिन्याचे पालन केले, आणि इतके मोठे फळ मिळाले !या महिन्याचे महात्म्य खरंच अद्भुत आहे."
त्यानंतर तो दरवर्षी श्रद्धा आणि भक्तीने पुरुषोत्तम मासाचे पालन करू लागला. जप, तप, हवन आणि भगवानची पूजा त्याला आवडू लागली. त्याने कर्मफलाची इच्छा सोडून केवळ भक्तीमार्ग स्वीकारला.
वेळ निघून गेली. सुदेव आणि गौतमी आपल्या पुत्रासह सुखपूर्वक जीवन व्यतीत करू लागले. अखेर, हजारो वर्षे धर्माने जीवन जगल्यावर, ते दोघेही विष्णु लोकाला प्राप्त झाले.
तिथे दिव्य सुखांचा अनुभव घेऊन, त्यांनी पुन्हा पृथ्वीवर जन्म घेतला आणि राजा दृढ़धन्वा व गुणसुंदरी राणी म्हणून प्रकटले.
शुकदेव, जो त्यांचा पुत्र होता, तोही पूर्वजन्माच्या संस्कारांनी युक्त होऊन शुक पक्षी म्हणून आला आणि आपल्या वडिलांना वैराग्याचा उपदेश करून त्यांचे कल्याण केले.
अशा प्रकारे, सुतजी यांनी कथा सांगताना म्हणाले, "हे राजर्षि! ही सगळी तुमची पूर्वजन्मकथा आहे. पुरुषोत्तम माहात्म्याच्या प्रभावानेच तुम्हाला ही भव्यता, हे राज्य आणि ही विद्या प्राप्त झाली आहे."
सभेत बसलेले सर्व ऋषि ही अद्भुत कथा ऐकून भावूक झाले. त्यांच्या हृदयात पुरुषोत्तम माहात्म्याविषयी अपार श्रद्धा जागी झाली.