कोकण म्हणजे फक्त निसर्ग नाही... तर कष्ट, स्वाभिमान आणि गोड मातीची शान!

कोकण म्हणजे फक्त महाराष्ट्राचा एक भाग नाही. कोकण म्हणजे भावना आहे. समुद्राच्या खाऱ्या वाऱ्यात मिसळलेलं प्रेम आहे.

लाल मातीच्या सुगंधात दडलेली आठवण आहे. डोंगरांच्या कुशीत विसावलेलं साधं पण समाधानाचं आयुष्य आहे. कोकणात पाय ठेवला की माणूस आपोआप शांत होतो. शहराची धावपळ, हॉर्नचा आवाज, ताणतणाव, सगळं कुठेतरी मागे पडतं. कारण कोकणात अजूनही निसर्ग जिवंत आहे आणि त्या निसर्गाला जीवापाड जपणारा कोकणी माणूसही जिवंत आहे.

पहाटेची वेळ असते. समुद्राकडून गार वारा वाहत असतो. डोंगरांवर हलकंसं धुकं पसरलेलं असतं. पक्ष्यांचा आवाज संपूर्ण वाडीत घुमत असतो आणि अशा शांत वातावरणात एक शेतकरी आपल्या बागेतून फेरफटका मारताना दिसतो. हातात काठी, डोक्यावर टोपी, पायाला लाल माती आणि चेहऱ्यावर समाधान.

तो प्रत्येक झाडाजवळ थांबतो. एखादा आंबा हातात घेऊन पाहतो. झाडाच्या फांदीवरून अलगद हात फिरवतो. कारण ती झाडं त्याच्यासाठी फक्त झाडं नसतात. ती त्याची लेकरं असतात.

कोकणातील शेतकरी हा वेगळाच असतो. तो मोठमोठ्या गोष्टी करत नाही. स्वतःच्या कष्टाचं प्रदर्शन करत नाही. पण त्याच्या जगण्यात एक शांत स्वाभिमान असतो. तो ताठ मानेने जगतो. कारण त्याला माहित असतं, आपल्या हाताला लागलेली माती हीच आपली खरी श्रीमंती आहे.

आणि म्हणूनच कोकणचा आंबा इतका गोड लागतो. कारण त्यात त्या शेतकऱ्याचा घाम मिसळलेला असतो.

'हापूस' हे नाव कानावर पडलं की माणूस कुठेही असला तरी त्याच्या डोळ्यांसमोर कोकण उभं राहतं. हिरव्या डोंगरांमध्ये डौलाने उभ्या असलेल्या बागा. उन्हात चमकणारी पिवळी फळं. अंगणात पेंढ्यावर पिकायला ठेवलेल्या पेट्या आणि घरभर दरवळणारा तो गोड सुवास!

अरे, हापूस म्हणजे फक्त फळ नाही हो. तो कोकणचा आत्मा आहे.

एका पिकलेल्या आंब्याला हातात घेतलं की जणू सोन्याचा गोळाच हातात घेतलाय असं वाटतं. साल काढताच सुगंधाचा असा फवारा उडतो की क्षणभर डोळे मिटून जातात आणि पहिला घास घेतला की रस थेट मनात उतरतो.

ही गोडी फक्त चवीची नसते. ती भावनांची असते.

मुंबईत, पुण्यात, विदेशात राहणाऱ्या प्रत्येक कोकणी माणसासाठी गावाहून आलेली आंब्याची पेटी म्हणजे आनंदाचा खजिना असतो. ती पेटी उघडली की फक्त आंबे दिसत नाहीत. तर बालपण बाहेर येतं.

आजीच्या हातचा आमरस आठवतो.
गावच्या घराचं अंगण आठवतं.
उन्हाळ्याच्या सुट्ट्या आठवतात.
झाडावर चढून कैऱ्या तोडणारे दिवस आठवतात.

मुंबईत कितीही मोठं आयुष्य जगलं तरी गावाकडच्या आंब्याच्या झाडाखाली बसल्याशिवाय कोकणी माणसाचा उन्हाळा पूर्ण होत नाही!

आणि त्या झाडाखाली बसलेले आजोबा आठवतात. हातात काठी, डोक्यावर टोपी, बाजूला ठेवलेली आंब्याची टोपली. आम्ही पोरं त्यांच्या भोवती फिरायचो. मग ते हसत म्हणायचे, 'हा घे रे हापूस. पण सावकाश खा. हा आपल्या बागेचा आहे!'

त्या एका वाक्यात जितकं प्रेम असायचं ना. तितकं आज हजारो रुपयांतही मिळत नाही.

कोकणात आंबा म्हणजे फक्त फळ नाही. ती श्रद्धा आहे. म्हणूनच अनेक घरांमध्ये पहिला पिकलेला आंबा देवाला अर्पण केला जातो.

देवघरात अगरबत्तीचा सुगंध असतो. समोर पिवळाधम्मक हापूस ठेवलेला असतो आणि कोकणी माणूस शांतपणे म्हणतो, 'देवा, यंदाचा हंगाम चांगला जाऊ दे.'

त्या क्षणी समजतं, कोकणात शेती ही फक्त व्यवसाय नाही. ती भक्ती आहे.

मे महिना सुरू झाला की मुंबईतल्या कोकणी माणसाचं मन गावाकडे धाव घ्यायला लागतं. कोकण रेल्वेचं तिकीट काढलं की आनंद सुरू होतो. रेल्वेच्या खिडकीतून दिसणारी हिरवीगार झाडं, नदी, बोगदे, डोंगर आणि पहिल्यांदा समुद्र दिसला की चेहऱ्यावर आपोआप हास्य येतं.

स्टेशनवर उतरल्यावर लागणारा लाल मातीचा वास म्हणजे जणू कोकणाच्या मातीच्या कुशीत परत आल्यासारखं वाटतं.

तो मातीचा वास म्हणजे आठवणींचा खजिना असतो. त्या वासात बालपण असतं. गाव असतं. आजीचा हात असतो आणि आयुष्यभराची ओढ असते.

घरी पोहोचल्यावर अंगणात आंब्याच्या पेट्या दिसतात. घरात गजबज असते. कुणी आंबे पुसत असतं… कुणी आमरस काढत असतं… कुणी कैऱ्यांचं पन्हं बनवत असतं.

लहान मुलं झाडावर चढून कैऱ्या तोडत असतात. एखादा मित्र ओरडतो, मालक आला रे! आणि सगळी पोरं जीव तोडून पळतात.

त्या क्षणी जो आनंद असतो ना. तो पैशाने विकत मिळत नाही.

कोकणात दुपारच्या शांत वेळी अचानक धपाक असा आवाज यायचा आणि सगळी पोरं ओरडायची, आंबा पडला रे!

मग कोण आधी उचलणार याची शर्यत लागायची. एखादा पिकलेला हापूस हातात लागला की जणू खजिनाच मिळाल्यासारखा आनंद व्हायचा.

त्या आंब्याला धूळ झटकून शर्टाला पुसायचं आणि तसाच खायला सुरुवात!

त्या रसाने हात माखायचे. कपडे खराब व्हायचे. पण चेहऱ्यावरचा आनंद अमूल्य असायचा.

आज मोठे झाल्यावर एसीमध्ये बसून आंबे खातो. पण त्या पडलेल्या आंब्याची जी चव होती ना. ती पुन्हा आयुष्यात कधी मिळत नाही.

लोक बाजारात जातात. चमकणारे आंबे पाहतात. फोटो काढतात. सोशल मीडियावर टाकतात. पण त्या एका आंब्यामागे किती संघर्ष दडलाय, हे फार कमी लोकांना माहित असतं.

मोहोर लागला की शेतकऱ्याची धडधड सुरू होते. पाऊस आला तर? वारा वाढला तर? रोग लागला तर? प्रत्येक क्षणी त्याचं लक्ष झाडांकडेच असतं.

रात्री वादळाची बातमी आली की त्याला झोप लागत नाही.

कारण एका वादळात वर्षभराचं स्वप्न जमिनीवर पडू शकतं.

वादळ येतं. फळं पडतात. झाडांच्या फांद्या तुटतात आणि त्या पडलेल्या आंब्यांकडे पाहताना त्याचं काळीज तुटत असतं.

पण दुसऱ्याच दिवशी तोच माणूस पुन्हा बागेत दिसतो. पडलेली फळं बाजूला करतो. तुटलेल्या फांद्या बांधतो. आणि पुन्हा नव्या आशेने कामाला लागतो.

कारण कोकणचा शेतकरी संकटांवर रडत बसत नाही. तो शांतपणे त्यांच्याशी सामना करतो.

आंबा एका दिवसात येत नाही. वर्षभर झाडाची काळजी घ्यावी लागते. उन्हाळा, पाऊस, थंडी… सगळं सहन करावं लागतं. मोहोर लागला की आशा वाढते. फळं लागली की काळजी वाढते.

हा संयम कोकणच्या शेतकऱ्याला आयुष्य शिकवतो.

आजच्या जगात सगळ्यांना लगेच यश हवं असतं. पण कोकणचा शेतकरी शिकवतो, चांगल्या गोष्टींना वेळ लागतो.

म्हणूनच त्याच्या हातचा आंबा इतका खास असतो.

कोकणातील शेतकरी कधी कुणासमोर हात पसरत नाही. त्याच्याकडे मोठे बंगले नसतील. मोठ्या गाड्या नसतील. पण त्याच्याकडे स्वाभिमान असतो.

तो मेहनतीवर जगतो.

त्याच्या हाताला माती लागलेली असते. पण तीच माती सोनं पिकवत असते.

त्याला समुद्राचा रंग पाहून पाऊस कधी येईल हे समजतं. वाऱ्याचा वेग पाहून हवामान बदलणार आहे हे कळतं. झाडांच्या पानांकडे पाहून त्यांना काय हवंय हे ओळखता येतं.

हा माणूस पुस्तकातून शेती शिकत नाही. तो निसर्गाकडून शिकतो.

आणि म्हणूनच कोकणातील शेतकरी हा फक्त शेतकरी नसतो. तो अनुभवाचं विद्यापीठ असतो.

कोकणातला माणूस कमी बोलतो. पण मनाने खूप मोठा असतो. त्याच्या घरात गेलात तर तो म्हणेल, जेवून जा. हातात आंबा देईल. जाताना काजूची पिशवी देईल.

त्याच्याकडे पैसा कमी असेल. पण मन मात्र समुद्रासारखं मोठं असतं.

आंब्याचा हंगाम सुरू झाला की गावातील बाजार जिवंत होतो. सकाळपासून गजबज सुरू असते. कुठे पेट्या रचलेल्या असतात. कुठे व्यापारी आंबे तपासत असतात. कुठे काजूची पोती भरली जात असतात.