एकदा तो गावापासून दूर जंगलाजवळील एका टेकडीवर त्याच्या शेळ्या चरायला घेऊन गेला. चांगल्या गवताच्या शोधात, तो आज एका नवीन मार्गावर निघाला. तो नुकताच थोडा पुढे गेला होता तेव्हा अचानक मुसळधार पाऊस सुरू झाला आणि वादळी वारा वाहू लागला. वादळ टाळण्यासाठी, मेंढपाळ सुरक्षित जागा शोधू लागला. त्याला काही उंचीवर एक गुहा दिसली. मेंढपाळाने तिथे शेळ्या बांधल्या आणि त्या जागेची पाहणी करायला गेला, त्याचे डोळे उघडे होते. तिथे अनेक जंगली मेंढ्या उपस्थित होत्या. जाड आणि मजबूत मेंढ्या पाहून मेंढपाळ लोभी झाला. त्याला वाटले की जर या मेंढ्या माझ्या झाल्या तर मी गावातील सर्वात श्रीमंत व्यक्ती होईन. जवळच्या अनेक गावांमध्ये इतक्या चांगल्या आणि इतक्या मेंढ्या कोणाकडेही नाहीत.त्याने स्वतःशी विचार केला की ही एक चांगली संधी आहे. मी त्यांना फसवून थोड्याच वेळात त्यांना माझे बनवीन. मग मी त्यांना माझ्यासोबत गावात घेऊन जाईन.

असा विचार करून तो पुन्हा खाली आला. त्याच्या बारीक आणि कमकुवत शेळ्या पावसात भिजलेल्या पाहून त्याला वाटले की जेव्हा माझ्याकडे इतक्या निरोगी मेंढ्या आहे, तेव्हा मला या शेळ्या कशाची गरज आहे? त्याने लगेच त्या शेळ्यांना सोडले आणि पावसात भिजण्याची पर्वा न करता, काही दोरीच्या मदतीने गवताचा एक मोठा गठ्ठा तयार केला.

तो गठ्ठा घेऊन तो पुन्हा एकदा गुहेत पोहोचला आणि बराच वेळ आपल्या हाताने त्या मेंढ्यांना हिरवे गवत खाऊ घालत राहिला. वादळ थांबल्यावर तो बाहेर आला. त्याने पाहिले की त्याच्या सर्व शेळ्या त्या ठिकाणाहून दुसरीकडे कुठेतरी गेल्या आहे. मेंढपाळाला या शेळ्या निघून गेल्याबद्दल वाईट वाटले नाही, उलट तो आनंदी होता की आज त्याला इतक्या चांगल्या मेंढ्या मोफत मिळाल्या आहे. असा विचार करून तो गुहेकडे वळला पण हे काय आहे.पाऊस थांबताच मेंढ्या तिथून निघून गेल्या आणि दुसऱ्या बाजूला जाऊ लागल्या. तो त्यांच्याकडे धावत गेला आणि त्यांना सोबत घेण्याचा प्रयत्न केला. पण इतक्या मेंढ्या होत्या, तो एकटाच त्यांना नियंत्रित करू शकला नाही. थोड्याच वेळात सर्व मेंढ्या त्याच्या नजरेतून गायब झाल्या.

हे सर्व पाहून मेंढपाळाला राग आला. तो ओरडला तुमच्यासाठी, मी माझ्या शेळ्यांना पावसात बाहेर सोडले. मी खूप कष्ट करून गवत कापले आणि तुम्हाला खायला दिले आणि तुम्ही सर्वजण मला सोडून निघून गेलात खरंच, तुम्ही सर्वजण खूप स्वार्थी आहात. मेंढपाळ तिथे अस्वस्थ अवस्थेत बसला. जेव्हा त्याचा राग शांत झाला तेव्हा त्याला समजले की प्रत्यक्षात मेंढ्या स्वार्थी नव्हत्या तर तो स्वतः होता, ज्याने मेंढ्यांच्या लोभामुळे आपल्या शेळ्या गमावल्या.

तात्पर्य : जो माणूस स्वार्थ आणि लोभात अडकतो शेवटी त्याला पश्चात्ताप करावा लागतो.

Edited By- Dhanashri Naik