राजपुरोहितने एक प्रयोग करून पाहिला आणि तिजोरीतून दोन मोती चोरले. एका सेवकाने ते पाहिले आणि त्याला आश्चर्य वाटले. दुसऱ्या दिवशीही तेच घडले. राजपुरोहितने पुन्हा रत्ने चोरली. हे प्रकरण राजापर्यंत पोहोचले आणि राजाने चौकशीचे आदेश दिले आणि राजपुरोहितचे सत्य बाहेर आले. आता दुसऱ्या दिवशी राजाने राजपुरोहितचा सन्मान केला नाही. त्याच्या सन्मानार्थ उभे राहिले नाही. राजपुरोहित स्वतःशी म्हणाला: औषधाने काम केले. आता मात्र राजाने राजपुरोहितला विचारले की तुम्ही मोती आणि रत्ने चोरीले आहे का? हो, राजपुरोहित म्हणाला. राजाने विचारले का? तेव्हा राजपुरोहित म्हणाले की, खरंतर मला तुम्हाला दाखवायचे होते की आचार मोठा की ज्ञान? राज्यसभेत मला जी प्रतिष्ठा, आदर आणि सन्मान आहे, तो आचरणामुळे आहे की ज्ञानामुळे? तुम्ही पाहिले की माझे ज्ञान माझ्यासोबत होते, त्यात कोणताही बदल नव्हता, त्यात कोणतीही घट नव्हती. तरीही, तुम्ही माझे स्वागत केले नाही. उभे राहून माझा सन्मान केला नाही. कारण मी माझ्या आचरणापासून पतन पावलो होतो, राजपुरोहित पासून मी आता चोर झालो होतो. माझे वर्तन बिघडले होते, राजपुरोहित पासून मी चोर झालो होतो. माझे वागणे बदलले, आता मात्र राजाला समजले की आचरण जास्त महत्वाचे आहे की ज्ञान?, तसेच राजपुरोहित राजाला म्हणाले की, मला वाटतं हे तुमच्या प्रश्नाचं उत्तरही आहे. अश्या प्रकारे राजाला समजले की, आचरण महत्वाचे असते. राजाला राजपुरोहितचे कौतुक वाटले.
तात्पर्य : आपल्याला ज्ञान किती आहे यापेक्षा आपले आचरण कसे असते याला महत्व आहे.
प्रेरणादायी कथा : श्रावण बाळाची गोष्ट
Edited By- Dhanashri Naik