अशीच अनेक वर्षे गेली. एके दिवशी, अचानक, तो मुलगा कुठेतरी निघून गेला आणि परत कधीच आला नाही. झाडाने खूप वेळ त्याची वाट पाहिली, पण तो आला नाही आणि झाडाला वाईट वाटले.

अनेक वर्षांनंतर, तो मुलगा पुन्हा झाडाकडे आला, पण तो थोडा मोठा झाला होता. त्याला पाहून झाडाला खूप आनंद झाला आणि त्याने त्याला आपल्यासोबत खेळायला सांगितले.

पण तो मुलगा दुःखी होऊन म्हणाला की, तो आता मोठा झाला आहे आणि आता त्याच्यासोबत खेळू शकत नाही. तो मुलगा म्हणाला, "आता मला खेळण्यांसोबत खेळायला खूप आवडते, पण त्या विकत घ्यायला माझ्याकडे पैसे नाहीत."

झाड म्हणाले, "दुःखी होऊ नकोस. माझी सफरचंदं तोड आणि ती विकून खेळणी विकत घे."

मुलाने आनंदाने सफरचंद तोडली आणि ती घेऊन गेला, पण तो बराच काळ परत आला नाही. झाड खूप दुःखी झाले.

अचानक, बऱ्याच काळाने, तो मुलगा, जो आता तरुण झाला होता, परत आला. झाडाला खूप आनंद झाला आणि त्याने त्याला आपल्यासोबत खेळायला सांगितले. पण मुलगा म्हणाला, "मी आता झाडासोबत खेळू शकत नाही. मला पैशांची गरज आहे कारण मला माझ्या मुलांसाठी घर बांधायचे आहे."

झाड म्हणाले, "माझ्या फांद्या खूप मजबूत आहेत. तू त्या तोडून घेऊन जा आणि स्वतःसाठी घर बांध." मुलाने आनंदाने सगळ्या फांद्या तोडल्या आणि त्या घेऊन गेला. त्याला पाहून झाडाला खूप आनंद झाला, पण तो कधीच परत आला नाही. आणि पुन्हा एकदा, झाड एकटे आणि दुःखी झाले. अखेरीस, बऱ्याच दिवसांनी, तो थकून भागून आला. मग झाड दुःखाने म्हणाले, "आता माझ्याकडे फळेही नाहीत आणि लाकूडही नाही, त्यामुळे मी तुला मदत करू शकत नाही."

म्हातारा म्हणाला, "आता त्याला कोणत्याही मदतीची गरज नाही, त्याला फक्त एक अशी जागा हवी आहे जिथे तो आपले उरलेले आयुष्य आरामात घालवू शकेल." झाडाने त्याला आपल्या मुळांमध्ये आश्रय दिला आणि तो वृद्ध माणूस तिथे कायमचा राहिला.

तात्पर्य : आपल्याला नेहमी मदत करणाऱ्यांसोबत कृतज्ञ असावे.

प्रेरणादायी कथा : प्रामाणिकपणाची देणगी

Edited By- Dhanashri Naik