जर मला हवे असेल तर मी माझ्या शक्तीने कोणालाही हलवू शकतो." सूर्याने वाऱ्यावर विश्वास ठेवण्यास नकार दिला आणि शांतपणे म्हणाला, "पाहा, तुम्ही कधीही स्वतःचा अभिमान बाळगू नका."

यामुळे वारा चिडला आणि तो अधिक शक्तिशाली असल्याचा दावा करत राहिला. ते वाद घालत असताना, त्यांना अचानक रस्त्यावर एक माणूस दिसला. त्या माणसाने कोट घातला होता. हे पाहून सूर्य एक योजना घेऊन आला. तो वाऱ्याला म्हणाला, "जो कोणी या माणसाला त्याचा कोट काढण्यास भाग पाडेल तो अधिक शक्तिशाली मानला जाईल." वारा सहमत झाला आणि म्हणाला, "ठीक आहे. मी आधी प्रयत्न करेन. तोपर्यंत, तू ढगांमध्ये लपून राहा."

सूर्य ढगांच्या मागे लपला. मग वारा वाहू लागला. तो हळूहळू वाहू लागला, पण त्या माणसाने त्याचा कोट काढला नाही. मग तो अधिक वेगाने वाहू लागला. वारा वाढताच त्या माणसाला थंडी जाणवू लागली आणि त्याने त्याचा कोट स्वतःभोवती घट्ट गुंडाळला.

थंड आणि जोरदार वारा बराच वेळ वाहत राहिला, पण त्या माणसाने त्याचा कोट काढला नाही. शेवटी, वारा थकला आणि शांत झाला.

प्रेरणादायी कथा : माणसाची किंमत

मग सूर्याची पाळी आली. तो ढगांमधून बाहेर आला आणि मऊ सूर्यप्रकाशाने चमकू लागला. सूर्य जसजसा चमकू लागला, तसतसे त्या माणसाला थंड तापमानापासून थोडीशी आराम वाटला, म्हणून त्याने त्याचा कोट सैल केला. यानंतर, सूर्य पुन्हा तेजस्वीपणे चमकू लागला आणि सूर्य अधिक तेजस्वी झाला. सूर्य जसजसा तेजस्वी होत गेला तसतसे त्या माणसाला उष्णता जाणवू लागली आणि त्याने त्याचा कोट काढला.

जेव्हा वाऱ्याने हे पाहिले तेव्हा त्याला त्याची चूक कळली आणि त्याने सूर्यासमोर पराभव स्वीकारला.

तात्पर्य : कधीही स्वतःच्या क्षमता आणि ताकदीचा अभिमान बाळगू नये.