एकदा मंदिरात गेल्यावर स्वामी विवेकानंद प्रसाद घेऊन बाहेर पडले. काही वेळ चालल्यानंतर स्वामींच्या घराकडे जाताना काही माकडांनी त्यांना घेरले. तसेच स्वामी थोडे पुढे सरकले की माकडे त्यांना चावायला यायची. बराच वेळ स्वामी विवेकानंदांनी पुढे जाण्याचा प्रयत्न केला, पण त्यांना तसे करता आले नाही. शेवटी स्वामी विवेकानंद तिथून परत मंदिराकडे परतायला लागले. तसेच त्यांच्या हातातील प्रसादाची पिशवी हिसकावण्यासाठी माकडांचा एक गटही त्याच्या मागे धावू लागला. स्वामी घाबरले आणि तेही घाबरून पळू लागले. मंदिराजवळ बसलेला एक वृद्ध साधू दुरून सर्व काही पाहत होता. त्यांनी स्वामींना पळून जाण्यापासून रोखले आणि म्हणाले, "माकडांना घाबरण्याची गरज नाही. तुम्ही या भीतीला तोंड द्या आणि मग बघा काय होतं ते."साधूचे म्हणणे ऐकून स्वामी विवेकानंद तेथे थांबले आणि माकडांकडे वळले. आता मात्र माकड वेगाने आपल्या दिशेने येत असल्याचे पाहून स्वामीही तितक्याच वेगाने त्यांच्या दिशेने जाऊ लागले. स्वामी विवेकानंदांना आपल्या दिशेने येताना पाहताच माकडे घाबरून पळू लागले. आता माकडे पुढे धावत होती आणि स्वामीजी माकडांच्या मागे धावत होते. काही वेळातच सर्व माकडे त्यांच्या वाटेवरून निघून गेली.

अशा प्रकारे स्वामी विवेकानंदांनी त्यांच्या भीतीवर विजय मिळवला. मग तर त्याच वृद्ध साधूकडे परत आले आणि आपल्याला एवढी मोठी गोष्ट शिकवल्याबद्दल त्याचे आभार मानले.

तात्पर्य : कोणत्याही संकटांना घाबरण्याऐवजी आपण त्यास धाडसाने सामोरे जावे. असे केल्याने भीती दूर होते.

Edited By- Dhanashri Naik