काही वेळाने माकड खारुताईची चेष्टा करते. माकड म्हणतो, "अरे! खारुताई, तू खूप लहान आहे, समुद्रापासून दूर राहा. तू या दगडाखाली येऊन जाशील." हे ऐकून इतर माकडेही खारुताईची चेष्टा करू लागतात. हे सर्व ऐकून खारुताईला खूप दुःखी होते. खारुताईची नजर प्रभू रामावर पडताच ती रडत रडत भगवान राम जवळ येते.

दुखी खारुताई श्रीरामाकडे सर्व माकडांची तक्रार करते. मग भगवान राम उभे राहतात आणि माकड सैन्याला दाखवतात की खारुताईने फेकलेले खडे आणि छोटे दगड मोठ्या दगडांना एकमेकांशी कसे जोडण्याचे काम करत आहे. भगवान राम म्हणतात, "जर खारुताईने हे खडे फेकले नसते, तर तुम्ही फेकलेले सर्व दगड इकडे तिकडे विखुरले असते. हे खारुताईने फेकलेले खडेआहे, जे त्यांना एकत्र धरून आहे. पूल बांधण्यात खारुताईचे योगदान हे माकड सदस्यांइतकेच अमूल्य आहे." हे सर्व सांगून, प्रभू राम प्रेमाने आपल्या हातांनी खारुताईला उचलतात. मग, खारुताईच्या कामाचे कौतुक करून, श्री राम तिच्या पाठीला प्रेमाने हात लावू लागतात. देवाचे हात लागताच, खारुताईच्या लहान शरीरावर त्याच्या बोटांचे ठसे तयार होतात. तेव्हापासून असे मानले जाते की खारुताईंच्या शरीरावर असलेले पांढरे पट्टे दुसरे तिसरे काहीही नसून बोटांच्या ठशांच्या रूपात रामाचा आशीर्वाद आहे.

तात्पर्य : इतरांच्या कामाची कधीही चेष्टा करू नये.

Edited By- Dhanashri Naik