କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ହଠାତ୍ ଭୟଙ୍କର ବନ୍ୟା ଆସିବା କାରଣରୁ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ବିପଦଜନକ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ସେ ସେଠାରେ ଫସି ରହିଥିଲେ।

ଭଦ୍ରକ ଫେରିବା ପରେ ସେହି ଭୟାବହ ଅନୁଭୂତିକୁ ମନେ ପକାଇ ରମେଶ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ସେ ଗାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ ବନ୍ୟାଜଳ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପଛରୁ ମାଡ଼ିଆସୁଥିବାର ଦେଖିଥିଲେ। ପରିସ୍ଥିତି ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ ସେ ଆଉ କେବେ ପରିବାରକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଭୟ କରିଥିଲେ।

ଭୟର ସେହି କ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ରମେଶ କହିଛନ୍ତି, “ନେପାଳରେ ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଲି, ତାହା ମୋ ଜୀବନରେ କେବେବି ଭୁଲିପାରିବି ନାହିଁ।” ବନ୍ୟାଜଳ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଖପାଖରେ ମାଡ଼ିଆସିବା ଦେଖି ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ ବୋଲି ସେ ମନେ ପକାଇଛନ୍ତି।

ବନ୍ୟା ତାଣ୍ଡବ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ ରମେଶ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକ ହୋଟେଲ ଭିତରେ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ। ଭଦ୍ରକକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଫେରିବା ପରେ, ଭଦ୍ରକ ଷ୍ଟେସନରେ ସେ ନିଜ ସାନଭାଇଙ୍କୁ ଭେଟି ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ।

ରମେଶ କହିଛନ୍ତି, “ବୁଲିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଆଉ ଆନନ୍ଦିତ ନାହିଁ। ଆମେ ୫୧ ଜଣ ଏକ ବସରେ କାଠମାଣ୍ଡୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ସେନା କର୍ମଚାରୀମାନେ ଆମକୁ ଅଟକାଇଥିଲେ। ଫେରିବା ବାଟରେ ଆମେ ଶହ ଶହ ଶବ, ଭଙ୍ଗାଘର ଏବଂ ବନ୍ୟାଜଳରେ ଭାସିଯାଇଥିବା ବସ୍ ଓ ଟ୍ରକ ଭଳି ଅନେକ ଗାଡ଼ି ଦେଖିଲୁ। ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମୋର ମନେହୋଇଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଆଉ ମୋ ପରିବାରକୁ କେବେବି ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ। ନେଟୱାର୍କ ନଥିବାରୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ମଧ୍ୟ କରିପାରି ନଥିଲି।”

ବନ୍ୟାର ଭୟାବହତା ଏବଂ ଜଳପ୍ରବାହର ଗତି ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲା ଯେ ସେ ଗଭୀର ଭାବେ ଭୟଭୀତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ବୋଲି ରମେଶ କହିଛନ୍ତି। ନେପାଳରେ ବନ୍ୟାର ବିନାଶକାରୀ ପ୍ରଭାବ ସମୟରେ ସେମାନେ କିପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବା ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ, ତାହା ସେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।

ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ଫସିରହିଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ଭୟ, ଅନିଶ୍ଚିତତା ଏବଂ ଦୁଃଶ୍ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ଦିନ କାଟିଥିଲେ, ରମେଶଙ୍କ ଏହି ବର୍ଣ୍ଣନା ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛି।