ଯଦି ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ହୁଏ, ତେବେ ପୁତ୍ର ଏବଂ ଝିଅ ତାହା କରିବା ଉଚିତ; ମାତ୍ର ବୋହୂ ଓ ଜ୍ୱାଇଁଙ୍କୁ ଏଥିପାଇଁ ବାଧ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ପୁତ୍ରବଧୂ ଏବଂ ଜ୍ୱାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଏବଂ ସ୍ନେହ ଭାବନାରୁ ସେବା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକା ଯିବ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କରି ପାରିବେ। ମାତ୍ର ପୁଅ ଏବଂ ଝିଅଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ବୁଝିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

କର୍ଣ୍ଣାଟକ ହାଇକୋର୍ଟ ଉପରୋକ୍ତ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଏକ ମାମଲାରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ରାୟ ଦେଇଥିଲେ। ଅଗଷ୍ଟ ୩ ତାରିଖରେ, ବିଚାରପତି ଚିଲ୍ଲାକୁର ସୁମଲତା ନେଲାମଙ୍ଗଳା ତାଲୁକର ଜଣେ ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାୟର କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଆବେଦନକୁ ଖାରଜ କରି ମାମଲାର ସମାଧାନ କରିଥିଲେ। ବିଚାରପତି ସୁମଲତା ରାୟ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ଜଣେ ଜ୍ୱାଇଁ କିମ୍ବା ବୋହୂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ସେମାନଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେଇପାରିବେ; ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ହାଇକୋର୍ଟ ଟୁମକୁର ପରିବାର କୋର୍ଟର ଆଦେଶକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଥିଲେ। ପରିବାର କୋର୍ଟ ଆବେଦନକାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭରଣପୋଷଣ ପାଇଁ ୫,୦୦୦ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାବାଳକ ଝିଅର ଖର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ୪,୦୦୦ ଦେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ।

ଆବେଦନକାରୀ ଟୁମକୁର ପରିବାର କୋର୍ଟର ଆଦେଶକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରି କହିଥିଲେ ଯେ ସେ ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ଏବଂ କୁଲି ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଝିଅର ଭରଣପୋଷଣ ପରିମାଣ ଅତ୍ୟଧିକ ଥିଲା, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବୃଦ୍ଧ ପିତାମାତାଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେବାକୁ ପଡୁଥିଲା। ବିବାହର ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ତାଙ୍କ ଶ୍ୱଶୁର ଘର ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ମନୋଭାବ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା। ସେ ସେମାନଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ଘର କାମ କରିବାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମନା କରିଦେଇଥିଲେ। ସେ ପ୍ରାୟତଃ ଝଗଡ଼ା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଅନୁମତି ବିନା ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଜଷ୍ଟିସ୍ ସୁମଲତା ଏହି ଯୁକ୍ତି ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାୟ ଦେଇଥିଲେ ଏବଂ ଆବେଦନକୁ ଖାରଜ କରିଦେଇଥିଲେ।

ଜଷ୍ଟିସ୍ ସୁମଲତା କହିଛନ୍ତି ଯେ ଆବେଦନକାରୀଙ୍କ ଯୁକ୍ତିରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଘରକାମ କରିବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେବା ପାଇଁ ଯେପରି ସହାୟିକା ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ଅନୁମତି ବିନା ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ ବୋଲି ଯୁକ୍ତି ଦର୍ଶାଉଛି ଯେ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କ ଆଚରଣ, ପସନ୍ଦ ଏବଂ ନାପସନ୍ଦକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଜଣେ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ଯେତେବେଳେ ଚାହିଁବେ କିମ୍ବା ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ କରିବେ ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଭେଟିପାରିବେ; ତାଙ୍କୁ କାହାର ଅନୁମତି ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆବେଦନ ଖାରଜ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଝିଅଙ୍କୁ ଭରଣପୋଷଣ ଯୋଗାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ନ୍ୟାୟମୂର୍ତ୍ତି ସୁମଲତା ରାୟରେ କହିଛନ୍ତି ଯେ ବିବାହ ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାର ଲାଇସେନ୍ସ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ପବିତ୍ର ବନ୍ଧନ ଯାହା ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଏକ କରେ। ଦୁଇଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି ରୀତି ନୀତି ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କର ମୂଳଦୁଆ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱାସ, ସମ୍ମାନ, ପ୍ରେମ ଏବଂ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ। ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କ ନିଜ ଜୀବନ ବିଷୟରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ମୌଳିକ ଅଧିକାର ଅଛି। ଜଣେ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକାଠି ରହିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ବା ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ବଞ୍ଚିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ବିବାହ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପରିଚୟ, ସ୍ୱାଧୀନତା ଏବଂ ଇଚ୍ଛାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ କରିବାର ଲାଇସେନ୍ସ ନୁହେଁ; ଏହା ପାରସ୍ପରିକ ବୁଝାମଣାର ବନ୍ଧନ।