ਇਸ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਸ ਗੋਡੇ ਦੀ ਜਾਨਲੇਵਾ ਸੱਟ ਤੋਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਲਗਭਗ ਉਸਦੇ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਲੀਹੋਂ ਲਾਹ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

ਸ੍ਰੀਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਈਵੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਤਗ਼ਮਾ ਜੇਤੂ ਸੁਰੇਸ਼ ਬਾਬੂ (ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਕਾਂਸੀ, 1978), ਅੰਜੂ ਬੌਬੀ ਜਾਰਜ (ਮਹਿਲਾ ਕਾਂਸੀ, 2002) ਅਤੇ ਐਮ ਪ੍ਰਜੁਸ਼ਾ (ਮਹਿਲਾ ਚਾਂਦੀ, 2010) ਸਨ।

ਸ੍ਰੀਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਹੋਣ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਗਲੋਬਲ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ।”

ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਗਲਾਸਗੋ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।''

ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਬਰਮਿੰਘਮ ਤੋਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗ਼ਮੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।”

ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਮੀਦ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਕਿ ਉਹ ਆਗਾਮੀ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਗਤੀ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜਮਾਇਕਾ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨ ਤਾਜੇ ਗੇਲ ਨੇ 8.15 ਮੀਟਰ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਛਾਲ ਨਾਲ ਸੋਨ ਤਗ਼ਮਾ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸਥਾਨਕ ਚਹੇਤੇ ਸਟੀਫਨ ਮੈਕਨਜ਼ੀ ਨੇ 8.08 ਮੀਟਰ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੋਡੀਅਮ ‘ਤੇ ਆਖਰੀ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਇਹ ਤਗ਼ਮਾ ਖਾਸ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ੍ਰੀਸ਼ੰਕਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ।

ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਅਪਰੈਲ 2024 ਵਿੱਚ ਪਟੇਲਰ ਟੈਂਡਨ ਫਟਣ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਸਰਜਰੀ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਓਲੰਪਿਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਤੋਂ ਖੁੰਝਣਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸਫੋਟਕ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।