ஒரு காட்டில் கஜேந்திரன் என்ற யானையும், சுட்டி என்ற குரங்கும் நண்பர்களாக இருந்தன. கஜேந்திரன் மிகவும் அமைதியானது; ஆனால் சுட்டி எப்போதும் ஏதாவது குறும்பு செய்து கொண்டே இருக்கும்.
கஜேந்திரனின் பெரிய உடலைக் கண்டு, சுட்டி எப்பொழுதும் அதைக் கிண்டல் செய்து கொண்டே இருக்கும்.
ஒரு நாள் மரத்தில் இருந்த பழங்களைப் பறிக்க முயன்ற சுட்டி, தவறி கீழே இருந்த ஒரு சேற்றுப் பள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டது.
"கஜேந்திரா! காப்பாற்று! என்னால் மேலே வர முடியவில்லை; சேறு என்னை உள்ளே இழுக்கிறது!" என்று சுட்டி அலறியது. சுட்டியின் அலறல் காடே அதிரும் படியாக இருந்தது.
கஜேந்திரன் பதறிப்போய் ஓடி வந்தது. நண்பனை எப்படிக் காப்பாற்றுவது என்று சற்று யோசித்தது. "பயப்படாதே சுட்டி! இதோ என் தும்பிக்கையைப் பிடித்துக்கொள்" என்று தும்பிக்கையை நீட்டியது. யானை தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி குரங்கை வெளியே தூக்கியது.
உடலைத் துடைத்துக்கொண்ட சுட்டி, "மிக்க நன்றி நண்பா! நான் எப்போதும் உன்னைக் கிண்டல் செய்வேன்; ஆனால் நீ என் உயிரைக் காப்பாற்றிவிட்டாய்," என்று நெகிழ்ந்து கூறியது.
சில நாட்கள் கழித்து, காட்டில் வேட்டைக்காரர்கள் வைத்த ஒரு பெரிய வலையில், கஜேந்திரனின் கால் சிக்கிக்கொண்டது. யானை வலியால் பிளிறியது. எப்பொழுதும் போல் குறும்பு செய்து கொண்டிருந்த சுட்டியின் காதுகளில் அந்தப் பிளிறல் விழுந்தது. சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்த சுட்டி, நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டது.
"கஜேந்திரா, அமைதியாக இரு. நான் இதோ வந்துவிட்டேன்!" என்று சொல்லி, கடகட என்று தன் வேலையை ஆரம்பித்தது. தனது கூர்மையான பற்களால் வலையின் கயிறுகளை ஒவ்வொன்றாகக் கடித்துத் துப்பியது.
கஜேந்திரன் கேட்டது, "சுட்டி, இவ்வளவு பலமான கயிறை உன்னால் அறுக்க முடியுமா?"
சுட்டி விடாமுயற்சியுடன் கடித்துக்கொண்டே சொன்னது, "உன் பலத்திற்கு முன் என் பற்கள் சிறிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் என் நட்புக்கு முன் இந்த வலை மிகச் சிறியது!"
சிறிது நேரத்தில் வலை அறுந்து, யானை விடுதலையானது. யானை தன் நண்பனை முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியாகக் காட்டிற்குள் சென்றது. உருவத்தில் பெரியவரா சிறியவரா என்பது முக்கியமல்ல, ஆபத்தில் உதவுவதே உண்மையான நட்பு என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.