முன்னொரு காலத்தில், ஓவியங்கள் மீது மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட சக்கரவர்த்தி ஒருவர் ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்து வந்தார்.

தன் முதுமை காலத்தில், நாட்டில் வசிக்கும் ஓவியர்களை எல்லாம் அழைத்து, ஒரு சிறந்த ஓவியத்தை வரையச் செய்து, அதைத் தன் நினைவாக நாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு ஏற்பட்டது.

ஓவியர்கள் ஒன்று கூடிய அவையில் சக்கரவர்த்தி தன்னுடைய விருப்பத்தைத் தெரிவித்ததோடு, சிறந்த ஓவியத்திற்கு மிகப்பெரிய பரிசுத் தொகையும் வழங்கப்படும் என அறிவித்தார்.

அங்கிருந்த ஓவியர்கள் அனைவரும் போட்டிக்குத் தயாராகினர். ஆனால், ஒரே ஒரு ஓவியர் மட்டும் சக்கரவர்த்தியிடம், "நான் ஓவியம் வரைய வேண்டுமெனில் மூன்று ஆண்டுகள் தேவைப்படும். அந்த மூன்று ஆண்டுகளிலும் என்னுடைய ஓவியத்தை யாரும் பார்க்கக் கூடாது. மேலும், ஓவியம் வரைய அரண்மனையிலேயே பெரிய அறை ஒன்றும் வேண்டும்" என நிபந்தனை விதித்தார்.

"மூன்று ஆண்டு காலம் என்பது மிக அதிகம்; அதோடு உங்களுடைய நிபந்தனைகளும் கடினமாக உள்ளன" என்று கூறி, ஓவியரின் கோரிக்கையைச் சக்கரவர்த்தி முதலில் ஏற்க மறுத்துவிட்டார்.

அதனால் அந்த ஓவியரும், "நான் ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்கவில்லை" என்று கூறி அங்கிருந்து கிளம்பினார். அந்த நேரத்தில், ஓவியத்தின் மீது தீராதக் காதல் கொண்ட மன்னர், அவரைத் தடுத்து நிறுத்தி, ஓவியர் கேட்ட அனைத்திற்கும் ஒப்புக்கொண்டு தேவையான வசதிகளைச் செய்து கொடுத்தார்.

இந்நிலையில், மற்ற ஓவியர்கள் ஓரிரு நாட்களிலும், சில ஓவியர்கள் ஒரு மாதத்திலும் தங்களது ஓவியங்களை வரைந்து மன்னரிடம் சமர்ப்பித்தார்கள். ஆனால், சக்கரவர்த்திக்கு அவற்றில் எதிலுமே முழுத் திருப்தி ஏற்படவில்லை. நிபந்தனை விதித்த ஓவியரோ, அரண்மனை அறையில் 24 மணி நேரமும் சேவகர்கள் காவல் காக்க, யாரையும் உள்ளே அனுமதிக்காமல் தன்னுடைய பணியைத் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தார்.

மன்னருக்கோ, தாம் இறப்பதற்கு முன்பாக அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்ற ஆசை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்த வண்ணம் இருந்தது. ஒருவழியாக மூன்று ஆண்டுகள் முடிந்ததும், ஓவியத்தைப் பார்க்க வருமாறு சக்கரவர்த்திக்கு அழைப்பு விடுத்தார் அந்த ஓவியர்.