பாரதிய ஜனதா கட்சியின் முன்னோடி அமைப்பான பாரதிய ஜனசங்கத்தை நிறுவியவர் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி. தற்போது மேற்கு வங்காள சட்டமன்றத் தேர்தலில் பாஜக வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றியைப் பெற்றுள்ள சூழலில், அந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்த இவரைப் பற்றிய வரலாறு மீண்டும் முக்கியத்துவம் பெற்றுள்ளது.

நவீன இந்தியாவின் வரலாற்றில் சியாமா பிரசாத் முகர்ஜி ஒரு முக்கியமான அரசியல் தலைவராகவும், கல்வியாளராகவும் அறியப்படுகிறார். கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தின் மிக இளவயது துணைவேந்தராகப் பணியாற்றிய பெருமை இவருக்கு உண்டு. கல்வியில் சிறந்து விளங்கிய இவர், பின்னர் அரசியலில் ஈடுபட்டு இந்து மகாசபையின் தலைவராகவும், சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் அமைச்சரவையில் அமைச்சராகவும் பணியாற்றினார்.

சியாம பிரசாத் முகர்ஜி 1901-ஆம் ஆண்டு ஒரு செல்வாக்கான வங்காளக் குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது தந்தை அசுதோஷ் முகர்ஜி ஒரு புகழ்பெற்ற கல்வியாளர் மற்றும் நீதிபதியாக இருந்தார். தந்தையைப் போலவே கல்வியில் ஆர்வம் கொண்ட முகர்ஜி, சட்டம் மற்றும் ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டம் பெற்றார். வெறும் 33 வயதிலேயே கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக நியமிக்கப்பட்டார். அதன் பிறகு, அவர் வங்காள அரசியலில் தீவிரமாக ஈடுபடத் தொடங்கினார். ஆரம்பத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியுடன் நெருக்கம் காட்டினாலும், பின்னர் இந்து மகாசபையில் இணைந்தார். முஸ்லிம் லீக் கட்சியின் தனி நாடு கோரிக்கையை அவர் கடுமையாக எதிர்த்தார். வங்காளப் பிரிவினையின் போது, வங்காளத்தின் சில பகுதிகள் இந்தியாவுடன் இருப்பதை உறுதி செய்வதில் அவர் முக்கியப் பங்கு வகித்தார்.

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவின் அமைச்சரவையில் தொழில் மற்றும் விநியோகத் துறை அமைச்சராக முகர்ஜி நியமிக்கப்பட்டார். இருப்பினும், நேருவுக்கும் அவருக்கும் இடையே பல கொள்கை ரீதியான மோதல்கள் ஏற்பட்டன. குறிப்பாக காஷ்மீர் விவகாரம் மற்றும் பாகிஸ்தானில் உள்ள சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பு குறித்து நேரு-லியாகத் அலி கான் ஒப்பந்தம் போடப்பட்டபோது, அதை எதிர்த்து 1950-இல் தனது அமைச்சர் பதவியைத் துறந்தார். இது இந்தியாவின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அமைச்சரவையில் இருந்து வெளியேறிய பிறகு, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பின் ஆதரவுடன் 1951-இல் பாரதிய ஜனசங்கத்தைத் தொடங்கினார். இதுவே இன்றைய பாரதிய ஜனதா கட்சியின் தொடக்கப்புள்ளியாக அமைந்தது.

"ஒரே நாடு, ஒரே சட்டம், ஒரே சின்னம்" என்பதே முகர்ஜியின் முக்கிய முழக்கமாக இருந்தது. காஷ்மீருக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கும் 370-வது சட்டப்பிரிவை அவர் கடுமையாக எதிர்த்தார். காஷ்மீருக்குச் செல்ல இந்தியக் குடிமகன்களுக்கு அனுமதிச் சீட்டு (Permit) தேவை என்பதை எதிர்த்து, அவர் 1953-ஆம் ஆண்டு தடையை மீறி காஷ்மீருக்குள் நுழைந்தார். அப்போது அவர் அம்மாநில அரசால்கைது செய்யப்பட்டு சிறையில்அடைக்கப்பட்டார். சிறையில் இருந்தபோது மர்மமான முறையில் அவரது உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டு, ஜூன் 23, 1953 அன்று அவர் உயிரிழந்தார். அவரது மரணம் இன்றுவரை ஒரு விவாதப் பொருளாகவே உள்ளது. தனது கொள்கைக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்த ஒரு தலைவராக அவரை பாஜகவினர் இன்றும் போற்றுகின்றனர்.