பெற்றோரின் சொத்துகளில் பிள்ளைகளுக்கு நேரடி உரிமை உண்டு என்று நம்மில் பெரும்பாலானோர் நினைத்துக் கொண்டிருப்போம்.
ஒரு வீடோ அல்லது நிலமோ பல ஆண்டுகளாகக் குடும்பத்தில் இருந்து வரும்போது இந்த நம்பிக்கை இன்னும் அதிகமாகிறது. ஆனால், நீங்களும் இந்தத் தவறான எண்ணத்தில் இருந்தால், எதிர்காலத்தில் சொத்து சம்பந்தமாக சட்ட ரீதியிலான சிக்கல்களை நீங்கள் சந்திக்க நேரிடலாம்.
இந்தியச் சட்டத்தின் பார்வையில், சொத்து விஷயங்களில் உணர்ச்சிகள் முக்கியமல்ல; மாறாக சொத்தின் தன்மையே முக்கியம். ஒரு பிள்ளை தன் பெற்றோரின் சொத்தை உரிமை கோர முடியுமா என்பது, அந்தச் சொத்து பரம்பரைச் சொத்தா அல்லது தங்கள் சொந்த உழைப்பால் சம்பாதித்த பணத்தில் வாங்கப்பட்டதா என்பதைப் பொறுத்தது.
சட்ட ரீதியாக, சொத்து என்பது இரண்டு வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் வகை "சுயமாகச் சம்பாதித்தது" (Self-Acquired). அதாவது ஒருவரின் கடின உழைப்பின் மூலம் சம்பாதித்த சொத்து. அடுத்தது "பரம்பரைச் சொத்து" (Ancestral). அதாவது பரம்பரைச் சொத்து. ஒரு சொத்தில் பிள்ளைகளுக்குப் பங்கு கிடைக்குமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அடிப்படை வேறுபாடு இதுவே ஆகும். பிறப்புரிமை எல்லா சொத்துக்களுக்கும் பொருந்தும் என்ற தவறான எண்ணத்திலிருந்தே பெரும்பாலும் குடும்பச் சண்டைகள் எழுகின்றன.
உண்மை என்னவென்றால், பெற்றோர்கள் தங்கள் சொந்த உழைப்பால் சம்பாதித்த சொத்தை அவர்கள் விரும்பியபடி கையாள சட்டம் முழு அதிகாரம் அளிக்கிறது. ஒருவர் தனது கடினமாக உழைத்துச் சம்பாதித்த பணம் மற்றும் சேமிப்பைக் கொண்டு ஒரு வீடு, மனை அல்லது கடையை வாங்கியிருந்தால், சட்டப்படி அது அவருக்கே சொந்தமானது. இந்த 'சுயமாகச் சம்பாதித்த சொத்தின்' ஒரே உரிமையாளர் தந்தை ஆவார். அவர் அதை எதிர்காலத்தில் விற்கலாம். ஒரு நெருங்கிய உறவினருக்குப் பரிசாக அளிக்கலாம். அல்லது உயில் மூலம் ஒரு தனி நபருக்கு உயில் எழுதி வைக்கலாம். பிள்ளைகள் சட்டப்படி இந்தச் சொத்தின் மீது எந்தக் கட்டுப்பாட்டையும் செலுத்த முடியாது.
நீங்கள் மற்றொரு முக்கியமான சட்ட நுணுக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம். 1956ஆம் ஆண்டின் இந்து வாரிசுரிமைச் சட்டம் மற்றும் பல தெளிவான உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளின்படி, ஒரு தந்தை 1956ஆம் ஆண்டுக்குப் பிறகு தனது தந்தையிடமிருந்து சொத்தைப் பெற்றால், அது அவரது "சுயமாகச் சம்பாதித்த சொத்தாக" கருதப்படுகிறது. இந்தச் சூழ்நிலையில்கூட, குழந்தைகளுக்குப் பிறப்பால் அந்தச் சொத்தின் மீது எந்த நேரடி உரிமையும் இல்லை.
இப்போது ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. எந்தச் சூழ்நிலைகளில் குழந்தைகளுக்குச் சொத்தின் மீது உறுதியான உரிமை உண்டு? அதற்கான பதில் மூதாதையர் சொத்து என்பதே. ஒரு சொத்து எந்தப் பிரிவினையுமின்றி தொடர்ச்சியாக நான்கு தலைமுறைகளாக ஒரு குடும்பத்தில் கைமாறி வந்திருந்தால் அது மூதாதையர் சொத்து என்ற வகையின் கீழ் வருகிறது. அத்தகைய சொத்து இந்து கூட்டுக் குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது.
இது தொடர்பாக விதிகள் தெளிவாக உள்ளன. குழந்தைகள் பிறந்தவுடனேயே அத்தகைய சொத்தின் மீதான உரிமைகளைப் பெறுகிறார்கள். இந்தச் சொத்து குறித்து தந்தை மட்டும் தனியாக எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது. அதை விற்பதற்கோ அல்லது மாற்றுவதற்கோ அனைத்துப் பங்காளிகளின் சம்மதமும் தேவை. ஒரு குடும்ப உறுப்பினர் சிறுவராக இருந்தாலும் அவர்களின் பெற்றோர் அவர்கள் சார்பாகச் சட்டப்பூர்வமான முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் பங்கை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியாது.
எந்தவொரு சொத்தும் மூதாதையர் சொத்து என்பதை நிரூபிக்க கடுமையான சட்ட அளவுகோல்கள் உள்ளன. முதலாவதாக, அந்தச் சொத்து குறைந்தது நான்கு தலைமுறைகளாக குடும்பத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். இரண்டாவதாக, அந்தச் சொத்து சட்டப்பூர்வமாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கக் கூடாது மற்றும் தந்தையின் வழி மூதாதையர்களிடமிருந்து மரபுரிமையாகப் பெறப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
ஒரு சொத்து அன்பளிப்பாகப் பெறப்பட்டாலோ, உயில் மூலம் பெறப்பட்டாலோ அல்லது ஒருவரே தனது சொந்தப் பணத்தில் வாங்கியிருந்தாலோ, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சட்டம் அதை மூதாதையர் சொத்தாகக் கருதாது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்வது மிகவும் முக்கியம்.