দেৱতা হওঁক, দানৱ হওঁক বা আন জীৱ হওঁক, সকলোকে ধন-সম্পত্তিৰ সঁচা অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ মানুহৰ প্ৰয়োজন। গতিকে কুবেৰৰ বাহন মানুহ হোৱাটোৱে মানুহ যে ধন-সম্পত্তিৰ মালিক আৰু নিয়ন্ত্ৰক, তাৰ প্ৰতীক। সঠিক দিশত আৰু সঠিক উদ্দেশ্যত খৰচ কৰিলেহে ধন সাৰ্থক হয়।

পৌৰাণিক কাহিনী

পুৰাণৰ মতে ভগৱান শিৱই যেতিয়া কুবেৰক ধনৰ মালিক আৰু ধনৰ ৰক্ষক হিচাপে নিযুক্তি দিছিল, তেতিয়া সকলো দেৱ-দেৱীক নিজ নিজ বাহন দিয়া হৈছিল। তেতিয়া ইন্দ্ৰই ঐৰাৱত হাতী, বিষ্ণুৱে গৰুদ আৰু কাৰ্তিকে ময়ুৰ গ্ৰহণ কৰিছিল। অৱশ্যে কুবেৰৰ বাহন নিৰ্বাচনৰ কথা অহাত দেৱতাসকলে বিবেচনা কৰিলে। কিছুমানে তেওঁৰ বাহক হিচাপে ঘোঁৰা বা হাতীক পৰামৰ্শ দিলে। কাৰণ, এইসমূহ ধন-সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক। তাৰ পিছত ব্ৰহ্মাই বুজাই দিলে যে মানুহ হৈছে ধনৰ প্ৰকৃত মালিক আৰু ব্যৱহাৰকাৰী। গতিকে কুবেৰাৰ বাহনখন মানুহ হোৱাটোৱেই আটাইতকৈ উপযুক্ত।

আধ্যাত্মিক বাৰ্তা

কুবেৰাৰ বাহন মানুহ হোৱাটোৱে এক গভীৰ আধ্যাত্মিক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে। ইয়াত শিকোৱা হৈছে যে ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম, মোক্ষ এই চাৰিটা মানৱ লক্ষ্যৰ পথত ধনৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰা উচিত। যদি মানুহে ধন-সম্পত্তিৰ অপব্যৱহাৰ কৰে, তেন্তে ইয়াৰ ফলত তেওঁলোকৰ পতন ঘটিব পাৰে। কিছুমান লোককথাত কুবেৰৰ বাহন হিচাপে মংগুচ বা পুষ্পক বিমানকো উল্লেখ কৰা হৈছে। কিন্তু ধৰ্মশাস্ত্ৰই মানুহক তেওঁৰ প্ৰধান বাহন বুলি গণ্য কৰে।