இதுவரை, இவ்வாறு ஒருவரும் விட்டுக்கொடுத்தது கிடையாது. இதுவே முதல் தடவையென்பதால், அமிதாப்பச்சனே மூக்கின் மீது விரலை வைத்துவிட்டார். பிறகு நடந்தது என்ன..? பார்க்கலாமா...!

நீரஜ் -ஜி..யார்..?

டாக்டர் நீரஜ் சக்சேனா ஒரு விஞ்ஞானி, முனைவர் பட்டம் பெற்றவர் மற்றும் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர் ஆவார். டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாமுடன் இணைந்து பணியாற்றும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது. கலாம் அவர்களுடனான தொடர்பால் தனது மனநிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை அவரே இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்.

"தொடக்கத்தில் நான் என்னைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பேன்; ஆனால் கலாம் அவர்களிடமிருந்து மற்றவர்களையும் நாட்டையும் பற்றிச் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்."

கோன் பனேகா குரோர்பதி'யின் 16-வது சீசனின், 49-வது அத்தியாயத்தில், "ஃபாஸ்டஸ்ட் ஃபிங்கர் ஃபர்ஸ்ட்" கேள்விக்கு மிக விரைவாகப் பதிலளித்து டாக்டர் நீரஜ் சக்சேனா 'ஹாட் சீட்'டை அடைந்தார்.

அந்த இருக்கையை அடைந்தபோது, டாக்டரிடம் எந்த விதமான ஆரவாரமோ, நடனமோ, கூச்சலோ அல்லது உணர்ச்சிவசப்பட்ட வெளிப்பாடோ இல்லை; அவர் மிகுந்த நிதானத்துடன் அமர்ந்திருந்தார்.

காரணம் - டாக்டர் அப்துல் கலாம் அவர்களுடனான தொடர்பால் தனது மனநிலையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை அவரே இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார். கலாம் அவர்களிடமிருந்து மற்றவர்களையும் நாட்டையும் பற்றிச் சிந்திக்கக் கற்றுக்கொண்டேன்." என்பதாகும்.

கோன் பனேகா குரோர்பதி விளையாட்டில், நீரஜ்-ஜி மிகுந்த அமைதியுடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்து, 3,20,000 வென்றார். அதோடு அவருக்கு ஒரு போனஸ் தொகையும் கிடைத்தது. அவரிடம் இன்னும் பல 'லைஃப்லைன்கள்' மீதமிருந்தன, மேலும் மிகப்பெரிய தொகையை வெல்வதற்கான வாய்ப்பும் இருந்தது.

நிகழ்ச்சிக்கு சற்றே இடைவேளை விடப்பட்டது.

இடைவேளைக்குப் பிறகு, அமிதாப்பச்சன்,

"வாருங்கள் டாக்டர் அவர்களே, நாம் அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்வோம். இதோ பதினொன்றாவது கேள்வி..." என்றவுடன்

"ஐயா, நான் இந்த விளையாட்டிலிருந்து விலக விரும்புகிறேன்." நீரஜ்-ஜி பதிலளித்தார்.

அவரது பதிலைக்கேட்ட அமிதாப்பச்சன் திகைத்துப்போனார்.

மிகச் சிறப்பாக விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் கையில் இன்னும் லைஃப் லைன்ஸ் இருக்கையில் மற்றும் கோடீஸ்வரர் ஆவதற்கான பெரும் வாய்ப்பு இருக்கையில் திடீரென்று விளையாட்டை விட்டு விலக முடிவு செய்தார் நீரஜ்-ஜி.

நீரஜ்-ஜி மேலும் கூறியதாவது:

"ஐயா, மற்றவர்களும் காத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் என்னை விட இளையவர்கள். அவர்களுக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்க வேண்டும். நான் ஏற்கனவே கணிசமான தொகையை வென்றுவிட்டேன். என்னிடம் இருப்பதே எனக்குப் போதுமானது. எனக்கு வேறு எதுவும் தேவையில்லை."

ஆழமான சிந்தனையுடன் கூடிய எளிமையான பதில்.

இன்னும் கொஞ்சம்... இன்னும் கொஞ்சம்... என்று அனைவரும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் உலகில், ஒருவர் தானாக முன்வந்து.

"இது எனக்குப் போதும்; இனி அடுத்தவருக்கு வாய்ப்பளிக்கலாம்"

என்று சொல்வதை விடச் சிறந்த மனநிறைவு வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

நீரஜ்-ஜி விளையாட்டிலிருந்து விலகியதும், அடுத்த போட்டியாளர் அந்த முக்கிய இருக்கையில் அமர்ந்தார். அவர் தனது கதையைப் பகிர்ந்துகொண்டார்: "நாங்கள் பெண் குழந்தைகள் என்பதாலேயே, என் அப்பாவால் என் அம்மாவும், என் இரு சகோதரிகளும், நானும் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டோம். இப்போது நாங்கள் ஒரு அனாதை இல்லத்தில் வசிக்கிறோம்.

நீரஜ்-ஜி அந்த விளையாட்டிலிருந்து விலகியிருக்காவிட்டால், அன்று அந்தப் பெண்ணுக்கு அந்த இருக்கையில் அமரும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்காது.

ஒருவர் தனக்கான வாய்ப்பை விட்டுக்கொடுத்தார். அதன் மூலம் வேறொருவரின் வாழ்வில் ஒரு புதிய வாய்ப்பை உருவாக்கினார்.

அதுதான் உண்மையான செல்வம்!

இன்று பணம், சொத்து மற்றும் உடைமைகளைச் சேர்ப்பதற்கான ஓட்டத்தில் நாம் எவ்வளவு தூரம் வந்துவிட்டோம் என்றால், "என்னிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது?" என்பதை விட, "மற்றவரிடம் ஏன் என்னை விட அதிகமாக இருக்கிறது?" என்ற கேள்வியே முக்கியமாகிவிட்டது.

பரம்பரைச் சொத்துப் பங்கீட்டிற்காக சிதறும் உறவுகள், சொத்திற்காக சண்டையிடும் உடன் பிறந்தவர்கள் இப்படி எத்தனை! எத்தனை! சுயநலத்தைத்தேடி ஓடுவதில் அன்பு, பாசம் மற்றும் மனிதாபிமானம் ஆகியவைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

எல்லாவற்றையும் அடைவது வெற்றியல்ல; எப்போது, எங்கே நிறுத்த வேண்டும் என்பதை அறிவதே மனநிறைவு. நம்முடைய தேவைகள் பூர்த்தியான பிறகும் மற்றவர்களுக்கான வாய்ப்புகளை நாம் தொடர்ந்து எடுத்துக்கொண்டால், நம்மிடம் எவ்வளவு செல்வம் இருந்தாலும், நம் மனம் வறுமையுடனேயே இருக்கும்.

"இது எனக்குப் போதும்... இனி அடுத்தவர் முன்னேறட்டும்"

என்று சொல்லும்போது, நாம் வெறும் வாய்ப்பை மட்டும் விட்டுக்கொடுப்பதில்லை; மாறாக, வேறொருவரின் வாழ்வில் நம்பிக்கையின் ஒரு ஜன்னலைத் திறந்து வைக்கிறோம்.

முடிந்தபோதெல்லாம் உங்களுக்கான ஒரு வாய்ப்பை வேறொருவருக்கு விட்டுக்கொடுங்கள். ஏனெனில், வாழ்வின் இறுதியில் நாம் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பது முக்கியமல்ல;

மாறாக, நம்மால் எத்தனை பேருக்கு வாய்ப்புகள் கிடைத்தன என்பதுதான் மிகவும் முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டும்.

சுயநலமாய் ஓடும் உலகில், மற்றவர்களுக்காகவும் தன் வாய்ப்பை விட்டுக்கொடுக்கும் மனிதாபிமானத்தின் உன்னதத்தை வாசகர் உணர்ந்து திரும்புவார்.