ஆனால் கொக்கு அவற்றை விழுங்காமல் காத்திருந்தது.

அருகே இருந்த வண்டு கேட்டது: "ஏன் இந்த சின்ன மீன்களை விட்டுவிட்டு வெறுமனே நிற்கிறாய்?"

அதற்கு கொக்கு பதிலளித்தது: "நான் ஒரு பெரிய, குண்டான உறு மீன் வரும் வரை காத்திருக்கிறேன். அதுதான் எனக்கு உண்மையான விருந்தாகும்."

கடைசியில், பல மணி நேரம் காத்திருந்தும், உறு மீன் வராததால், அந்த கொக்கு வெறுமனே பசித்தபடி சோகத்துடன் பறந்து சென்றது.

சிந்தனை:

உறு மீன் வரும் வரை காத்திருந்த கொக்கு, சின்ன மீன்களையும் இழந்தது. சிறிய தொடக்கங்களை தவறவிடாதீர்கள்.

வாழ்க்கை தந்து வைக்கும் சிறிய வாய்ப்புகள், கடைசியில் நம்மை உற்று நோக்கிக் கேட்கும் - 'அப்போது எங்கே இருந்தாய்?' என்று.

2. மாமரமும் மழைத்துளியும்

ஒரு பெரும் வறண்ட நிலத்தில் ஒரு மாமரம் நின்று கொண்டிருந்தது. வருடக் கணக்கில் மழை பெய்யவில்லை. அதன் கிளைகள் வாடி, இலைகள் விழ ஆரம்பித்தன. ஒருநாள் வானத்திலிருந்து ஒரு சிறிய மழைத்துளி விழுந்தது. அந்தத் துளி மாமரத்தின் கிளை மீது விழுந்தது.

மழைத்துளி சொன்னது: "இதோ உனக்கு ஓர் இடைவெளி! சற்று உயிர் வாங்கிக்கொள்!"

மாமரம் மறுமொழியாகச் சிரித்தது: "நான் ஒரு மழைக்காலத்தை நோக்கி காத்திருக்கிறேன். முழுமையான பெருங்காற்றும் பெரும் மழையும் வந்தால்தான் எனக்கு உண்மையான நன்மை. நீ போ!" என்றது

மழைத்துளி மெதுவாக மண்ணில் விழுந்து மறைந்தது. ஆனால் அதற்குப் பிறகு வானம் எப்போதும் வறண்டே இருந்தது. மாமரம் காய்ந்து போனது.

சிந்தனை:

முழு மழையை எதிர்பார்த்த மாமரம், ஒரு மழைத்துளியையும் நிராகரித்தது - அந்த ஒரே துளி அதன் கடைசி வாய்ப்பு என தெரியாமல். சில நேரங்களில் சிறு நன்மைகள், உதவிகள் இடைவெளிகள், பெரும் மாற்றத்துக்கு முன்னோட்டமாக இருக்கலாம்.

3. தேனீயும் பூவும்

ஒரு பசுமை நிறைந்த தோட்டத்தில் அழகான ஒரு பூ முகம் நிமிர்ந்து சூரியனை நோக்கி மலர்ந்தது. அதன் மணம் சார்ந்த வண்ணங்கள் சுற்றியுள்ள விலங்குகள் அனைத்தையும் ஈர்த்தன. ஆனால் அந்த பூவிற்கு ஒரு தேனீ வர வேண்டிய ஏக்கம் இருந்தது. ஒரு காலை, ஒரு தேனீ பறந்து வந்து அந்த பூவிற்கு அருகே வந்து நின்றது.

தேனீ: "உன் மணம் அருமை! உன்னிடம் வந்த nectar (மகரந்தம்) மிக இன்பமாயிருக்கும். ஆனால் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் வருகிறேன். எனக்கு இன்னும் மூன்று பூக்கள் பார்க்க வேண்டும்."

பூ: "நீ இப்போது வந்தால், என் மணமும் மகரந்தமும் உனக்கு அர்ப்பணிக்க தயாராகவே இருக்கின்றன. ஆனால் காலம் குறைந்தது..."

தேனீ: "உன்விட சிறந்த பூ ஒன்று இருக்குமோ என்று பார்ப்பேன். பிறகு உன்னிடம் திரும்பி வருகிறேன்."

அந்த நாளில் சூரியன் கடுமையாகப் பொரிந்தது. மதிய வேளையில் வெப்பம் காரணமாக பூ மெதுவாக வாட ஆரம்பித்தது. அதன் இதழ்கள் மடிய ஆரம்பித்தன. மாலையில் தேனீ திரும்பி வந்தது. ஆனால் பூ மூடியிருந்தது. அதன் மணமும் மகரந்தமும் மறைந்து போயிருந்தது. தேனீ ஆழ்ந்த ஏமாற்றம் அடைந்தது.

சிந்தனை:

தேனீ சிறந்த பூவைக் காண முயன்றது; ஆனால் அதன் முன்னே இருந்த பூவை அது இழந்துவிட்டது.

சிறந்ததைக் கண்டுபிடிக்க தாமதித்தால், உங்கள் முன் இருந்த சிறந்ததே உங்களை விட்டு ஒழிந்துவிடும்.